امامت
امامت
پژوهشی است استدلالی در مقوله «امامشناسی»، بررسی «امامت حضرت مهدی» و پاسخگویی به برخی شبهات درباره آن. مؤلف با توجه به نیاز جامعه به قانون جامع و مرکزیت رهبری و اجرایی در هر زمان و مکان، آن را بهطور دقیق و کامل در وجود امام معصوم متجلی دانسته و سایر حکومتها و نظامها را در دستیابی به «عدالت» و توحید که علت غایی بشر است ناتوان شمرده است. وی در تعریف مفهوم امامت میگوید: امامت ریاست عامه بر امور دین و دنیای مردم به واسطه پیامبر است و در ادامه شرایط امام را عصمت، اعلم و افضل بودن نسبت به عموم مردم، منزه بودن از نواقص خلقی و خلقی شمرده است. از نظر نویسنده، چون امام والی مردم و صاحب حق ولایت بر آنان است و از طرفی ولایت بهطور اولیه و در حقیقت از آن خداوند است، پس تفویض آن نیز باید از جانب خداوند باشد. پس بهخلاف سایر فرق که آنان نیز به امامت و رهبری معتقدند، به نظر شیعه، امام باید از طرف خداوند نصب شده باشد. وی راههای شناخت امام را نص خداوند یا رسول وی، ارایه معجزه و سیره عملی و روش زندگی وی شمرده است و در پایان، امامت امامان شیعه را (امامت خاصه) با ارایه مدارک تاریخی ـ روایی، تنها مصداق حقیقی مفهوم کلی امامت دانسته است. در پایان تعداد امامان ائمه اثناعشر و امامت امام دوازدهم را مورد بحث قرار داده و به شبهههای مربوط به آن حضرت پاسخ گفته است.