شعر فارسی - قرن 14
شعر فارسی - قرن 14
شعر که جوهرهی ذاتی شاعر است، گاهی با مفاهیم ریاضی از ضمیر ناخودآگاه ذهن شما برمیخیزد و بر پایهی اصول ریاضی به خودآگاهی میرسد. اگر شعر را رستاخیز کلمات بشناسیم باز از جنبهی فرم و محتوا، این هماهنگی را ـ که زادهی ریاضی است ـ میتوان در آن یافت. اگر شعر را به عنوان حادثهی رخ دادهای در زبان بپذیریم، آنگاه حتی در شعر پست مدرن، که گاهی زادهی بینظمی و بیمعنایی است، نوعی نظم ریاضی میبینیم که زادهی ذهن و تفکر خلاق شاعر است. مجموعهی حاضر با مقدمهای دربارهی رابطهی ریاضی و شعر، حاوی سرودههایی بامضامینی اجتماعی و سیاسی و در قابهایی چون نو و مثنوی است. عناوین برخی از این سرودهها عبارت است از: رنگینکمان، آفتابگردان، قاصدک بود و دل آسمان، ماندهام در کوچههای همهمه، گلوی سرخ اینترنت، پرواز شعله، مثلثهای برمودا، پنجره آرام بگشا سوی باران، و در کودک چشمان من فرشتهها میرقصند.