به گزارش روابط عمومی خانه کتاب و ادبیات ایران، یازدهمین دوره جشنواره شعر فجر به دلیل توجه ویژه به قلمرو زبان فارسی، بخشی مجزا را به شاعران افغانستان اختصاص داد. هیأت داوران این بخش کتاب عقاب چگونه می میرد سروده سیدابوطالب مظفری را به عنوان یکی از آثار برگزیده انتخاب کردند. سیدابوطالب مظفری (متولد ۱۳۴۴، ولسوالی خاص ارزگان) شاعر، نویسنده، منتقد ادبی اهل افغانستان و از پیشگامان جریان ادبیات مقاومت این کشور است؛ این جریان ادبی از سوی شاعران و نویسندگان افغانستانی در ایران به راه انداخته شد. وی پس از مهاجرت اجباری به پاکستان و سپس ایران، تحصیلات حوزوی خود را در حوزه علمیه مشهد ادامه داد و اکنون نیز در این شهر زندگی می کند. مظفری نقش محوری در فعالیت های مطبوعاتی و نهادسازی ادبی مهاجران افغانستان داشته است؛ او از بنیان گذاران و سردبیر فصلنامه های تأثیرگذاری چون درّدری و خط سوم بود که به کانونی برای گردهمایی چهره های ادبی تبدیل شدند. همچنین ریاست شورای علمی بنیاد دانشنامه هزاره با همراهی جمعی از پژوهشگران افغانستان که منجر به خلق دانشنامه هزاره که جامع ترین دانشنامه در افغانستان امروز به شمار می آید، از دیگر مسئولیت های مهم اوست. از آثار او می توان به مجموعه شعرهای سوگنامه بلخ ، شعر مقاومت افغانستان و نیز کتاب پژوهشی ادبی پایتخت پریان (مجموعه سروده های ۱۵۰ شاعر فارسی زبان افغانستان) و... اشاره کرد. وی مصحح دیوان علامه سیداسماعیل بلخی و انتخاب گر گزیده اشعار شاعران، مانند سیداسماعیل بلخی خون تاک و عبدالحسین توفیق ابر نقره کار نیز هست. نقد باورها، روایت آوارگی و پناه به تغزل مجموعه شعر عقاب چگونه می میرد که در سال ۱۳۹۷ توسط نشر آمو (با همکاری خانه ادبیات افغانستان و انتشارات تاک) منتشر شد، گزیده ای از شعرهای قدیم و جدید سیدابوطالب مظفری را دربرمی گیرد. از نظر محتوایی دغدغه های اصلی این مجموعه در چند محور قابل مشاهده است. نخست، پرداختن به باورهای مذهبی که شاعر ضمن اشاره به اصیل ترین باورهای جامعه خود، به پالایش و نقد رندانه پیرایه های افزوده بر آن می پردازد. دوم، اوضاع سیاسی و اجتماعی افغانستان که با زبانی گزنده و انتقادی، از سران قومی و احزاب داخلی تا نقش جامعه جهانی و نیروهای خارجی را مورد خطاب قرار می دهد. سوم، مسأله آوارگی به عنوان تجربه ای ملموس و برجسته در زندگی بخشی از مردم، از جمله خود شاعر که در شعرها بازتاب یافته است. در نهایت، در تقابل با این فضاهای سنگین، شاعر به قلمرو تغزل و مسائل شخصی و خانوادگی پناه می برد. به گفته منتقدان بعد از شکست ها و تلخی های اجتماعی و سیاسی، بسیاری از شاعران و ادیبان افغانستان به آغوش تغزل پناهنده شدند و سرزمین بکر معاشقه را خانه های امن خویش برگزیدند تا شاید گرمی آغوش یار تخدیری باشد بر آلام لاینحل روحی و روانی شاعر که نابسامانی های اجتماعی و آوارگی های مزمَن گریبان گیرش شده است؛ شاعر در این بخش از عقاب چگونه می میرد به عواطف فردی و روابط نزدیک می پردازد. مهم ترین ویژگی های شعر این مجموعه حس و عاطفه نیرومند، همراه با تأمل و ژرف اندیشی و اعتدال در تخیل و زبانی فاخر و شسته رفته عنوان شده است. مجموعه شعر عقاب چگونه می میرد به واسطه درهم تنیدن مسائل تاریخی، اجتماعی و عاطفی با زبانی برخاسته از سنت شعر فارسی و هم زمان متوجه روزگار معاصر، توانست نمونه ای از شعر متعهد و انسان محور افغانستان ارائه دهد و توجه داوران بخش ویژه یازدهمین دوره جشنواره بین المللی شعر فجر را به خود جلب کند.