سمیه بهرامی؛ روان شناس، بازی درمانگر، روان درمانگر کودک و نوجوان و مؤسس آکادمی بولوت (برگزارکننده کارگاه های تخصصی کودکان و دوره های فرزندپروری)، در گفت وگو با روابط عمومی و امور بین الملل خانه کتاب و ادبیات ایران، درباره راهکارهای آماده سازی کودکان برای مواجهه با شرایط حساس و پرابهام آتش بس کنونی  جنگ رمضان  گفت: وقتی جامعه با شرایط حساس، پرابهام و تغییرات مداوم روبه رو می شود، ما برای حفظ سلامت روان کودکان و آماده سازی آنها، باید روی چهار مؤلفه اساسی کار کنیم.

وی نخستین مؤلفه را پرورش تاب آوری در کودکان دانست و افزود: تاب آوری به معنای ظرفیت بازیابی و بازگشت به حالت تعادل پس از مواجهه با سختی هاست. ما باید به کودکان بیاموزیم که مثل یک فنر، گاهی شرایط ما را جمع می کند و تحت فشار قرار می دهد، اما ما دوباره باز می شویم و به مسیر خود ادامه می دهیم. تمرکز ما باید بر افزایش ظرفیت های درونی کودک، حل مسئله و تمرکز بر داشته ها باشد تا او بتواند در برابر فشارها انعطاف پذیر بماند.

این روان درمانگر کودک و نوجوان، دومین مؤلفه را آموزش تحمل ابهام عنوان کرد و ادامه داد: یکی از مهم ترین مهارت ها در دنیای امروز، توانایی زیستن در شرایط ناشناخته بدون فروپاشی روانی است. ما نباید به کودکان وعده های قطعی و غیرواقعی بدهیم، بلکه باید به آنها بیاموزیم که ندانستن همیشه ترسناک نیست. می توانیم با ایجاد روتین های منظم در خانه، مثل زمان مشخص خواب، غذا، بازی و مطالعه، یک جزیره امن و قابل پیش بینی برای آنها بسازیم تا بتوانند ابهامات دنیای بیرون را راحت تر تحمل کنند.

بهرامی مؤلفه سوم را حفظ امید و تقویت پیوند کودکان با ارزش های ملی برشمرد و گفت: امید در روان شناسی کودک تنها یک احساس مثبت زودگذر نیست، بلکه ریشه عمیقی در هویت و تعلق خاطر دارد. در شرایط پرابهام، ارزش های ملی مانند عشق به وطن، همبستگی اجتماعی، شجاعت و پاسداشت هویت سرزمینی باید به عنوان یک لنگرگاه امن عمل کنند. ما با یادآوری قصه های اسطوره ای و تاریخی به کودک نشان می دهیم که ریشه های ما در این آب و خاک استوار است و همین همبستگی در طول تاریخ ما را حفظ کرده است. این نگاه باعث می شود کودک خود را بخشی از یک پیکره بزرگ تر و اصیل به نام  وطن  بداند و از آن معنا و قدرت بگیرد.

مؤسس آکادمی بولوت چهارمین و مهم ترین مؤلفه را اعتباربخشی به ترس های کودکان و مدیریت  رادار هیجانی  آنها معرفی کرد و بیان کرد: معمولاً بزرگسالان برای شجاع کردن کودکان، به آنها می گویند  نترس . اما ما باید به احساسات کودک اعتبار ببخشیم و بگوییم  طبیعی است که گاهی بترسی یا نگران باشی، اما مهم این است که ما می دانیم چگونه در کنار هم از این نگرانی عبور کنیم.  سرکوب نکردن این احساسات، از تبدیل شدن آنها به اضطراب پنهان جلوگیری می کند.

وی با اشاره به حساسیت بالای کودکان نسبت به حالات درونی والدین افزود: نباید فراموش کنیم که کودکان مجهز به یک رادار هیجانی بسیار قوی هستند. آنها بیش از کلمات ما، به زبان بدن و سطح اضطراب ما نگاه می کنند. اگر ما از امید صحبت کنیم اما مدام با اضطراب اخبار را چک کنیم، کودک پیام ناامنی دریافت می کند. بنابراین، اولین قدم برای آماده سازی کودکان، تنظیم هیجانی خود والدین است؛ آرامش و رفتار باثبات بزرگسالان، بزرگ ترین لنگرگاه امن برای کودکان در شرایط طوفانی است.

سمیه بهرامی در پایان گفت: در نهایت پیام ما به کودکان این است:  شاید کنترل تمام اتفاقات دنیای بیرون در دست ما نباشد، اما ما در کنار هم قوی هستیم، از میهن و ارزش هایمان مراقبت می کنیم و اجازه می دهیم احساساتمان در یک محیط امن ابراز شوند.  این رویکرد کودک را از یک ناظر منفعل، به انسانی آگاه و دارای ظرفیت های بالای روانی تبدیل می کند.