به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل خانه کتاب و ادبیات ایران، محمود برآبادی؛ نویسنده پیشکسوت، پژوهشگر و عضو هیئت مدیره انجمن نویسندگان کودک و نوجوان، یادداشتی را در اختیار روابط عمومی و امور بین الملل خانه کتاب و ادبیات ایران قرار داده است. او که سال هاست برای بچه های این سرزمین می نویسد، این یادداشت را در حالی نوشته که با وجود گذشت چهل وهشت روز از فاجعه تلخ و ددمنشانه حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به مدرسه شجره طیبه میناب هنوز هم داغ آن غنچه های پرپر، تازه است. متن کامل یادداشت محمود برآبادی به شرح زیر است: بمباران دختران معصوم و بی گناه مدرسه شجره طیبه میناب، قلب هر انسان آزاده ای را می فشارد. این فاجعه به این زودی ها فراموش نخواهد شد، از خاطره ها نخواهد رفت و به عنوان ننگی بر چهره آنانی که دست به این جنایت فجیع زدند، باقی خواهد ماند. کودکان سرمایه های یک جامعه اند. آنها نور چشم و امید و آرزوی والدین هستند. چگونه می توان چنین غم بزرگی را از یاد برد؟! این چهره های معصوم همواره پیش چشم ها خواهد ماند. کشتن غیرنظامیان و نابود کردن زیرساخت های یک کشور، در قوانین بین المللی و قوانین جنگ محکوم است و جهان نباید در برابر این جنایات سکوت کند. اگرچه تعدادی از روشنفکران و نویسندگان جهان این جنایات را به صراحت محکوم کرده اند، اما عمق این وحشیگری چنان بزرگ است که انتظاری به مراتب بیش از این از جامعه جهانی می رود. بر کسی پوشیده نیست که کشور ایران، وطن ما و سرزمین آبا و اجدادی ما، مورد تجاوز اسرائیل و آمریکا قرار گرفته است. آنها بودند که به ایران حمله کردند؛ آنها آغازگر جنگ اند و ما در موضع دفاع هستیم. این بهانه که می گویند ما برای اقدام پیشگیرانه به ایران حمله کردیم فریبی بیش نیست و با هیچ منطقی پذیرفته نیست؛ نه با معیار حقوق بین الملل و نه به لحاظ اخلاقی و انسانی. زیرا هر کشور متجاوزی می تواند از این بهانه استفاده کند و بگوید آنها می خواستند به ما حمله کنند، پس ما پیشدستی کردیم. این یک بهانه است، یک ریاکاری تمام عیار. هیچ کشوری حق ندارد با این دستاویز، آغازگر جنگ باشد. تجاوز، با هر بهانه و هر انگیزه ای، محکوم است و نباید در مقابل آن سکوت کرد. ادعای دیگری که متجاوزان در توجیه نابود کردن زیرساخت های کشورمان مطرح می کنند، این است که در این مکان ها قطعات فلان سلاح تولید می شود. این ادعا حتی اگر درست هم باشد، مضحک و غیرقابل قبول است؛ چرا که در دنیای امروز، هیچ کالایی تنها در یک کارخانه تولید نمی شود. کالاها از قطعات متعددی تشکیل شده اند که هرکدام در کارخانه ای مجزا تولید می گردد و نمی توان با این توجیه، زیرساخت های حیاتی یک کشور را که وجودشان برای نیاز مردم ضروری است، نابود کرد. این جنایت ها بی شک محکوم است و عاملان آن باید در پیشگاه تاریخ پاسخگو باشند.