به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل خانه کتاب و ادبیات ایران، در نخستین گام از مجموعه قلمرو کتاب در مرزهای سیستان وبلوچستان ، شریف لک زایی مرز را آستانه ای برای پیوند و گفت وگو در استان سیستان وبلوچستان دانست. این بار غلامرضا عمرانی؛ زبان شناس و پژوهشگر کهنه کار کشور روایت دیگری از مرز در سیستان و بلوچستان را ارائه می دهد. عمرانی اهل سیستان است، با سابقه سال ها کار پژوهشی روی فرهنگ و ادبیات سیستان که منتج به آثاری چون گویش سیستان ، ادبیات سیستان در دو بخش نثر و نظم، سیستان پژوهی و اسطوره های سیستان شده است. تجربه زندگی در سیستان وبلوچستان چه تصویری از مرز پیش روی شما گذاشته است؟ بیست ودومین نمایشگاه کتاب این استان چه سهمی می تواند در گفت وگوی میان مرزهای زبانی و فرهنگی داشته باشد؟ من شخصا به چیزی به نام مرز اصلا قائل نیستم. من انسان را موجودی بدون مرز می دانم. وضعیت سیاسی گاهی چیزهایی را به اجبار بر انسان تحمیل می کند، اما انسان خودش آزاد است. انسان اندیشه است و اندیشه چیزی نیست که به مرز ربط داشته باشد. اندیشه ها همیشه از مرزها فراتر می روند. اگر به این مسئله توجه کنیم، من نقدی جدی به وضعیت کنونی دارم. نقدم به مرزی است که برخی میان سیستان و بلوچستان قائل هستند. خود این مرزبندی استانی به نظر من خطاست. درست است که دولت می خواهد کارش را آسان کند، اما این خط کشیدن ها به جدایی می انجامد. این جدایی به مال من و مال تو تبدیل می شود و متاسفانه در معادلات سیاسی، اقتصادی، نظامی و فرهنگی تاثیر می گذارد. وقتی میان خراسان مرز می گذاریم، یعنی خراسان جنوبی را از خراسان مرکزی یا خراسان شمالی جدا می کنیم، خودبه خود از این پس درک و فهم مسئله چیز دیگری می شود. آن که در خراسان جنوبی زندگی می کند، خود را کاملاً جدا می داند و مسئولیت دیگری برای خود قائل می شود. انسان خودش را با چیزی که تا پیش از این یگانه می دانست، جدا شده می پندارد. ما این مرزها را کشیده ایم. هر دولتی به این تقسیمات نیاز دارد، اما انسان فراتر از این مرزهاست و باید بتواند فراتر از این مرزها بیندیشد و زندگی کند. طبیعی است که انسان باید این مرزها را بردارد. وقتی مرز اجباری و خطوطش پررنگ شود، باعث تفاوت دیدگاه ها در دو سوی مرز می شود. بگذارید تجربه خودم از مرز را بگویم. من اهل سیستان و زاده یکی از روستاهای نزدیک مرز افغانستان هستم. این مرز سیاسی که به خطا بین سیستان ایران و سیستانی که امروزه خارج از مرزهای ایران است، کشیده شد، برادران و خانواده ها را از هم جدا کرد. برادر این سو مرز ماند و خواهر آن سوی مرز. در حالی که ما تا قبل از آن که مرز کشیده شود، با هم یکی بودیم. حتی سال ها بعد از کشیدن مرز هم هنوز یکی بودیم. آزادانه رفت وآمد می کردیم. پدرهای ما، عموها، همه می رفتند و می آمدند؛ افراد با یکدیگر ازدواج می کردند. وقتی قد و قواره مرزها بلند شد، دیگر همه ارتباطات به پایان رسید. بخش عظیمی از فرهنگ ما آن سوی مرز ماند. اگر بخواهم به اسطوره های سیستان اشاره کنم، این اسطوره ها بدون وجود سیستان شرقی سندیت، رنگ و بو و هویت ندارند. وقتی سد و مانع بزرگی میان سیستان شرقی و غربی ایجاد می شود و این دو را از یکدیگر جدا می کنند، سیستان نام و ماهیت و هویت خود را از دست می دهد. وقتی ریشه ها از میان برود، من دیگر نمی توانم بازگردم و آنها را پیدا کنم. این تاسف بزرگی است که نه من، بلکه نسل های بعدی نیز آن را همراه خواهند داشت. نمی دانم دستگاه هایی که می خواهند این جدایی را رقم بزنند و چنین فضایی ایجاد کنند، در برابر نسل های آینده چه پاسخی خواهند داشت. نمی دانم تا اینجا به سوال شما پاسخی درخور داده ام یا فقط حرف های خودم و دغدغه های فکری خودم را گفته ام؟ اما به هر حال چنین فضایی را احساس کرده ام و بیم دارم که این مرزی که کشیده می شود، حتی در فضای سیاسی و جغرافیایی ایران، میان سیستان و بلوچستان نیز دیواری بکشد. این ها تا دیروز از یکدیگر جدا نبودند، یکی بودند؛ با دو رنگ لباس و دو تفکر و هیچ اشکالی میانشان نبوده و همزیستی مسالمت آمیزی داشته اند و باید داشته باشند. متاسفانه احساس می کنم روزبه روز این مرز قد و قواره اش بلندتر می شود و کم کم میان این دو قشری که پیشتر یکی می پنداشتم و یکی می دیدم و یک گونه با آنها زندگی می کردم، فاصله می افتد. بیایید مرزها را کم کنیم و آنها را از میان برداریم. برای من فرقی نمی کند که این مرز را در شمال استان سیستان و بلوچستان ببینم یا در جنوب آن یا هر جای دیگری از این استان. هر کدام که باشد، به ضرر آن اندیشه ای است که به آن می اندیشم؛ اندیشه یکپارچگی انسان. من این اندیشه را برای تمام کره زمین می خواهم و آرزو دارم در همه جا برقرار باشد. چه رسد به اینکه من و همسایه ام در استان خودمان میان خود مرزی بکشیم و آن مرز را دیوارش را بالاتر ببریم و از یکدیگر غافل شویم. ما انسانیم و باید با یکدیگر یکی باشیم. باید غم و شادی و گرفتاری و توانمندی هایمان را با یکدیگر تقسیم کنیم. بیست ودومین نمایشگاه کتاب چگونه می تواند محل تمرین همبستگی در عین تفاوت باشد؟ برای تحقق این همبستگی چه سازوکاری لازم است؟ ما همه انسان و ایرانی هستیم. آن چیزهایی هم که به عنوان تفاوت نام می بریم، بسیار ساده و قابل حل است. من به گویش سیستانی حرف می زنم و به این زبان عادت کرده ام، چون با دیگر زبان ها، لهجه ها و گویش های کشور آشنا نشده ام و در این باره چیزی به من نگفته اند. به نظر من گویش ها، لهجه ها و حتی زبان های متفاوت باید با سیاست های ما آن چنان احساس یگانگی و همبستگی می کردند که امروز اختلافی میان خودشان که هیچ، حتی تفاوتی نبینند و احساس نکنند. برای تحقق این یگانگی، سیاست کلی فرهنگی لازم است. اما این سیاست به معنای آن نیست که زبان فارسی را کنار بگذاریم و به زبان های بومی کتاب درسی بنویسیم. من خودم از دست اندرکاران تدوین کتاب های درسی بوده ام و این بخش را مخصوصاً می گویم. من به آموزش یکپارچه معتقدم، اما آموزش یکپارچه نباید باعث شود که اهمیت گویش ها و زبان های گوناگون نادیده گرفته شود. آنها باید جستارهایی برای خودشان داشته باشند و بدانند که هیچ کسی مخالفشان نیست و هیچ کسی نمی خواهد آنها را از بین ببرد. حالا چه اشکالی دارد که چنین فضایی برایشان فراهم شود؟ جامعه ما مثل باغی است که گل های رنگارنگ دارد. آیا باید همه گل های این باغ یک رنگ باشند؟ اگر گل های آبی و زرد و صورتی در کنار هم رشد کنند، زیباتر نیست؟ بگذاریم رنگ های گوناگون در این باغ رشد کند. باغ نام و نظم خود را دارد و از آن خارج نمی شود، اما گل هایش می تواند رنگ های متفاوت داشته باشد. این تفاوت حق ماست. تفاوت و اختلاف دو مقوله جدا هستند. تفاوت چیزی است که ما بر آن توافق داریم و اختلاف چیزی است که بر آن توافق نداریم. بنابراین چاپ کتاب به گویش های متفاوت و گوناگون هیچ اشکالی ندارد و خواندنش هم هیچ اشکالی ندارد. ارائه کردن این کتاب ها در بیست ودومین نمایشگاه کتاب سیستان وبلوچستان نیز بسیار خوب است. حال برای تحقق این همبستگی چه سازوکاری لازم است. سازوکارش همین است که من به عنوان تماشاگر یا شرکت کننده در بیست ودومین نمایشگاه کتاب سیستان وبلوچستان احساس کنم میان من و هیچ کدام از اهالی این مملکت تفاوتی وجود ندارد. در عین اینکه با هم متفاوتیم؛ من سبز می پوشم، شما قرمز می پوشید، دیگری صورتی می پوشد؛ من یک گونه صحبت می کنم، شما گونه دیگر. اما آن مرزی که میان ما فاصله می اندازد، وجود ندارد. همان امتیازی که من برای شما قائلم، شما هم برای من قائل باشید و همه مان برای یکدیگر قائل باشیم. این به نظر من می تواند همبستگی ایجاد کند. من باید یقین بدانم کسی که روبروی من ایستاده و نفس می کشد — نه به معنای مخالف یا رقیب، بلکه فقط کسی که آن سو ایستاده است — از همان امتیازی برخوردار است که من برخوردارم. او هم باید همین احساس را داشته باشد. این سازوکار را شما به خوبی می توانید اجرایی کنید. کار مشکلی نیست، فقط باید راهش را پیدا کنیم. باید حسن نیت داشته باشیم. حسن نیت همه کار را درست می کند. پهناور بودن استان سیستان و بلوچستان و فاصله شهرستان ها از مرکز باعث شده بسیاری از مردم عملاً به نمایشگاه دسترسی نداشته باشند. آیا این فاصله خودش یک مرز نیست؟ بیست ودومین نمایشگاه کتاب چگونه می تواند از این مرز عبور کند؟ بله، استان سیستان و بلوچستان پهناور است. به نظر من اگر قرار باشد تقسیمات کشوری به عنوان امری الزام آور از این به بعد اجرایی شود و چاره ای جز این نباشد، باید این استان به چند استان تبدیل و تکه تکه شود. مقصود من از تکه تکه شدن، تسهیل مسائل سیاسی، اجتماعی، فکری و فرهنگی است، نه کشیدن مرز. چطور ممکن است این تسهیل اتفاق بیفتد؟ با تقسیم مساوی امکانات. حتی معتقدم دو قسمت شدن هم دردی را دوا نمی کند. یک وقت خدای نکرده این گونه نباشد که سیستان را جدا کنند و بلوچستان را جدا. این درمان درد نیست؛ اتفاقاً درد را بیشتر و فاصله را افزون تر می کند. سیستان و بلوچستان می تواند به چهار یا پنج قسمت تقسیم شود تا راحت تر اداره شود و ساکنان هر منطقه برای حل مشکلشان ناچار نباشند به مرکز استان یعنی زاهدان سفر کنند. مرکز هر منطقه باید نزدیک محل زندگی مردم باشد. وقتی خدمات در همان جا در دسترس باشد و مسئولان همان جا خودشان دنبال رفع مشکل مردم آن منطقه باشند، دیگر نیازی نیست کسی برای حل مشکلاتش راه دوری را به سمت مرکز استان طی کند. بنابراین من با تقسیمی که خط پررنگ سیاسی، فکری و فرهنگی ایجاد کند و به اختلاف منجر شود، مخالفم. اما از نظر ساده تر کردن مسائل مردم، باید تمام ایران به تکه های کوچک تری تقسیم شود تا همه مناطق از امکانات و خدمات مساوی برخوردار شوند. این تقسیم فقط برای ساده تر کردن کار مردم است. وقتی من به عنوان ساکن این استان بخواهم کارم را در مرکز استان پیگیری کنم و این مستلزم سفر طولانی باشد، از زندگی ام می افتم و کارم انجام نمی شود. آن گاه بدبینی و نارضایتی نسبت به مسئولان و نظام اداری کشور ایجاد می شود. اما وقتی محدوده کوچک تر شود و من بتوانم به راحتی به خدمات نزدیک محل زندگی خودم دسترسی داشته باشم، رضایت خاطر پیدا می کنم. بیست ودومین نمایشگاه کتاب سیستان و بلوچستان هم باید تکه تکه شود؛ یعنی نباید در یک نقطه متمرکز بماند. این نمایشگاه کتاب با همه تشکیلاتش باید چرخان و گردان باشد. به نظر من، اگر امکانش باشد، هر هفته یا هر ماه در یکی از مراکز تمدنی استان — چه شهر، چه بخش — برگزار شود تا ساکنان دورترین نقاط استان نیز با این نمایشگاه کتاب آشنا شوند. چرا بیست ودومین نمایشگاه کتاب سیستان و بلوچستان فقط در مرکز استان باشد؟ کسی که در نقطه ای دور از مرکز زندگی می کند، آیا حق ندارد چیزی به نام نمایشگاه کتاب را ببیند؟ یعنی ما این حق را از او سلب کنیم؟ این عادلانه نیست. یکی از دوستانم با اتومبیل خودش کتاب می برد و در جاهای مختلف کشور نمایشگاه کتاب برگزار می کرد. این یکی از آرزوهای من بود و او توانست تا اندازه ای آن را محقق کند. چرا ما از این نمایشگاه های سیار کتاب نداشته باشیم؟ نمایشگاه کتابی که کتاب آذربایجان را به بلوچستان بیاورد و از بلوچستان به کردستان ببرد. لزومی ندارد مردم حتماً این آثار را بخرند؛ حداقلش این است که اقلاً این آثار را ببینند و با آن آشنا شوند و بدانند که ما یک مملکت چندفرهنگی هستیم. برای خو گرفتن با این چندفرهنگی باید آن را به چشم خودمان ببینیم و لمس کنیم تا با آن بیگانه نباشیم. چرا من نباید از زبان کردی، ترکی و ترکمنی اطلاعاتی داشته باشم؟ این وظیفه نمایشگاه های کتاب است. من ممکن است نتوانم کتابی را به کردی یا لری بخوانم، اما دیدن و لمس کردن آن، مرا متقاعد می کند که آدم های دیگری هم در این مملکت زندگی می کنند و حق اظهار نظر و حق زندگی کردن دارند. نمایشگاه کتاب باید وظیفه اش این باشد که منِ صاحبِ این تمدن را به دیگری، صاحبِ آن تمدن، نشان بدهد. آن قدر ما را در معرض دید یکدیگر قرار بدهد تا به همدیگر خو بگیریم و عادت کنیم و به این فکر بیفتیم که این فقط یک تفاوت صرف است؛ ما با هم یکی هستیم. هر کدام از ما شاخه های یک درختیم؛ شاخه های متفاوت یک درخت، ولی درخت مان یکی است. این درخت، درختی پیوند خورده است که میوه های مختلفی می دهد، ولی یک درخت است. یکی میوه فلان رنگ می دهد و دیگری میوه فلان رنگ. باید این ها را به چشم خودمان ببینیم تا به همدیگر خو بگیریم، یکی شویم و این وحدت محقق شود؛ وحدتی که آرزوی من است. من حتی می گویم مرزهای کشوری نباید این مشکل و مانع را برای ما ایجاد کنند، چه رسد به مرزهای استانی و شهرستانی. در استان هایی با چند زبان و گویش، بیست ودومین نمایشگاه کتاب چه سهمی می تواند در گفت وگوی بین زبانی داشته باشد؟ در استان سیستان و بلوچستان، پیوندهای فرهنگی آن سوی مرز بخشی از هویت مردم بوده است. بیست ودومین نمایشگاه کتاب چگونه می تواند این پیوند فرامرزی را به یک امکان فرهنگی تبدیل کند؛ آیا دعوت از نویسندگان کشورهای همسایه این امر را محقق می کند؟ تجربه بسیار زیبایی دارم که هرگز از یادم نمی رود. چند سال پیش در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران شرکت کردم. من که بخشی از هویتم و تمدنم را آن سوی مرز، آن مرز سیاسی که به صورت احمقانه میان دو برادر کشیده شد، از دست داده بودم، در جست وجوی این بودم که آن پاره های فرهنگی را که آن سوی مرز جا گذاشته بودم پیدا کنم. همان طور که پیشتر اشاره کردم، من بچه سرزمینی هستم که نصف بیشتر اقوام من و پسرعموهای پدرم آن طرف مرز ماندند و رابطه مان تقریباً برای همیشه قطع شد. وقتی به نمایشگاه بین المللی کتاب تهران رسیدم، برادران سیستان شرقی من، یعنی بخشی از سیستان که در افغانستان وجود دارد، را در غرفه شان دیدم. به آنها گفتم که من هم اهل سیستان ایرانم و دنبال چه آثاری از سیستان شرقی می گردم. دلم می خواست که آنها را داشته باشم. بسیار علاقه نشان دادند و استقبال جانانه کردند و به تکاپو افتادند که تقاضای من را برآورده کنند. تا آنجا که توانستند، به من کمک کردند. اما بخش اصلی قضیه اینجاست. آن چیزی که من را بسیار تحت تأثیر قرار داد، همدلی ای بود که شکل گرفته بود. از یک هفته بعد، چند بسته پستی از کسانی تحویل گرفتم که اصلاً نمی شناختمشان و فقط در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران آنها را ملاقات کرده بودم. آنها متوجه شده بودند که من به دنبال چه آثاری هستم. بدون این که هزینه ای دریافت کنند، این کتاب ها را از کتابخانه شخصی خانه خودشان برداشتند و با هزینه سنگین پستی برای من فرستادند. چیزی که برای من ناراحت کننده بود این بود که بیشتر از قیمت خود کتاب، پول تمبر پست و بسته بندی پرداخت کرده بودند تا این کتاب ها را به من برسانند. کسانی که تا دیروز ندیده بودمشان و آدرس من را هم به زحمت پیدا کرده بودند؛ به این صورت که بعضی هایشان از یکدیگر این آدرس را گرفته بودند. این بزرگ ترین خوشحالی من و یا یکی از بزرگ ترین خوشحالی من در زندگی بود. بله، بیست ودومین نمایشگاه کتاب سیستان وبلوچستان می تواند صحنه هایی زیبا مانند این خلق کند. این همان پیوند فرامرزی است. وقتی نویسندگان آن سوی مرز بتوانند به راحتی به اینجا بیایند، ریشه های مشترکمان را پیدا می کنیم و با هم یکی می شویم. آن تفاوت های قومی را کنار می گذاریم و فدای این حسن همجواری تازه به دست آمده خواهیم کرد. مگر ما همین را نمی خواهیم؟ فردا اگر من چیزی مطالبه کنم که حق من باشد، مثلاً سهم آبمان را، همین روشنفکر افغانستانی مدافع درخواست من در آنجا خواهد بود، چون می داند که ما یکی هستیم. مرزهای سیاسی ما را جدا کرده، ولی مرزهای انسانی و اخلاقی ما را دوباره به هم پیوند داده است. همین پیوند، روابط میان مردمان دو سوی مرز را دگرگون می کند و آنها را به حمایت از یکدیگر وامی دارد. نمی دانم این را می شود به همین سادگی واقعاً درک کرد؟ مرز چه زمانی امکان می شود و چه زمانی محدودیت ؟ بیست ودومین نمایشگاه کتاب استانی در کدام سمت این مرز ایستاده است؟ از نگاه شما به عنوان یک متفکر اهل استان، بیست ودومین نمایشگاه کتاب استانی چه تفاوتی با نمایشگاه کتاب تهران دارد؟ اینکه مرز چه زمانی امکان می شود و چه زمانی محدودیت، به نگرش ما بستگی دارد. اگر بخواهیم از آن امکانات بسازیم، به راحتی می توانیم و اگر بخواهیم محدودیت ایجاد کنیم، آن هم به سادگی امکان پذیر است. ما کجا ایستاده ایم و ایستگاه فکری مان کجاست و چگونه کار می کند؟ این آونگی که در مغزمان حرکت می کند، ما را به کدام سمت می برد و کدام بانگ را بلندتر می شنویم؟ آن تعیین کننده است. اگر بخواهیم مرز را به امکان تبدیل کنیم، روابط را گسترش می دهیم و مبنا را بر حسن نیت می گذاریم. البته اول خودمان باید حسن نیت به خرج دهیم. اما محدودیت ایجاد کردن راحت تر است؛ چون ایجاد دشمنی از هر کاری آسان تر و دوستی از هر کاری سخت تر است. به همین دلیل مردم دنیا راحت تر دشمنی می کنند تا دوست شوند. اما بخش دوم سوال، بیست ودومین نمایشگاه کتاب استانی چه تفاوتی با نمایشگاه کتاب تهران دارد؟ مهم ترین تفاوت این است: وقتی نمایشگاه کتاب در تهران برگزار می شود، چند نفر امکان بازدید از آن را دارند؟ با این راه های دور، با این گرفتاری های تهران، با نبود امکانات. من بسیار علاقه مندم بروم، اما چقدر می توانم وقت بگذارم؟ چقدر می توانم از محل کارم مرخصی بگیرم؟ چه وسیله ای سوار شوم تا به نمایشگاه بین المللی کتاب تهران برسم؟ چقدر آنجا وقت دارم؟ چطور این راه دور را نزدیک کنم؟ در حالی که نمایشگاه کتاب داخل یک شهرستان، مسلماً این مشکلات را ندارد یا کمتر دارد. پس دسترسی به نمایشگاه کتاب ساده تر است. اولین تفاوت همین است: دسترسی شهرستانی به نمایشگاه کتاب استانی بسیار ساده تر از دسترسی تهران نشین به نمایشگاه بین المللی کتاب تهران است. زیرا آنجا شهر کوچک و مسیرها کوتاه است. این یک طرف قضیه بود. طرف دوم این است که در شهرهای بزرگ چشم و دل مردم پُر است. همیشه کتاب دیده اند و لااقل بیشتر از دیگران کتاب به چشمشان خورده است، حتی اگر نخوانده باشند. اما در شهرستان ها، نمایشگاه کتاب پدیده ای جدید و اتفاقی تازه به شمار می رود. هر روز که آنجا نمایشگاه کتاب برگزار نمی شود، خودِ برگزاری نمایشگاه کتاب می تواند انگیزه ای باشد برای شاد شدن، برای پا برداشتن، پا باز کردن و راهی شدن به سمت نمایشگاه کتاب. این بسیار اهمیت دارد و می تواند در نگرش مردم آن مناطق، فرصت های جدید بسیاری ایجاد کند. در حالی که در شهرهای بزرگ، به ویژه تهران که خودم ساکن آن هستم، رفتن به نمایشگاه بین المللی کتاب تهران نیازمند برنامه ریزی مناسبی است. مثلاً خودم واقعاً برایم مشکل است که به راحتی به آنجا رفت وآمد کنم. مگر اینکه الزامی در کار باشد یا در رودربایستی بیفتم؛ وگرنه نمی توانم همه جا بروم. رفت وآمد مشکل آفرین تهران به من این اجازه را نمی دهد. ولی در شهرستان، رفت وآمد برای مردم آنجا بسیار راحت تر است. باز تأکید می کنم که در استان های دور از مرکز، هر روز نمایشگاه کتاب برگزار نمی شود. وقتی برگزار می شود، مردم حتی برای تفریح و دیدن چیز تازه هم که شده به نمایشگاه کتاب می آیند. همین آمدن باعث می شود چشمشان به کتاب بیفتد و کم کم عادت دیدن کتاب در آنها ایجاد شود. از نگاه شما، چه موانعی بر سر راه گسترش فرهنگ کتاب خوانی در جامعه وجود دارد و برای اینکه کتاب جایگاه خودش را در زندگی روزمره مردم پیدا کند، چه اقداماتی لازم است؟ نباید بگذاریم کتاب به کالایی لوکس تبدیل شود. کتاب دارویی است برای جامعه بیمار. کتاب بسیار ضروری است. کتاب باید زیر دست و پای مردم ریخته باشد. باید هرجا مردم بتوانند دستشان را دراز کنند، کتاب بردارند و بخوانند. * بیست ودومین نمایشگاه کتاب سیستان و بلوچستان به همت خانه کتاب و ادبیات ایران، با همکاری اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان سیستان و بلوچستان و حمایت معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، از ۱۲ تا ۱۸ مهر ۱۴۰۵ در سالن دائمی نمایشگاه های بین المللی استان در زاهدان برگزار می شود.