علوم سیاسی - ایران - تاریخ - پس از اسلام فردوسی، ابوالقاسم، 329؟ - 416ق. - نظریههای سیاسی و اجتماعی نصیرالدینطوسی، محمدبنمحمد، 672 - 597 ق. - نظریههای سیاسی و اجتماعی نظامالملک، حسنبنعلی، 485 - 408ق. - نظریههای سیاسی و اجتماعی کشورداری - ایران - فلسفه
علوم سیاسی - ایران - تاریخ - پس از اسلام فردوسی، ابوالقاسم، 329؟ - 416ق. - نظریههای سیاسی و اجتماعی نصیرالدینطوسی، محمدبنمحمد، 672 - 597 ق. - نظریههای سیاسی و اجتماعی نظامالملک، حسنبنعلی، 485 - 408ق. - نظریههای سیاسی و اجتماعی کشورداری - ایران - فلسفه
فرهنگ و تمدن ایرانی همانند برخی تمدنهای کهن جهان، یعنی تمدن بینالنهرین، مصر و یونان از پیشینة زیادی در امر کشورداری و تأسیس نظام سیاسی برخوردار است. اما تردیدی نیست که این ایرانیان بودند که توانستند در دورة باستانی، الگویی خاص از نظام سیاسی را بینانگذاری کنند که به نام شاهنشاهی ایرانی در آن عصر شناخته شد. نظام سیاسی ایرانی، بخشی جداییناپذیر از اندیشة ایرانی و محصول نگرشها، باورها و احساسات و آروزهای جمعی ایرانیان در طول تاریخ باستان بود. پس از ورود اسلام به ایران، با وجود گرایش ایرانیان به دین جدید، همچنان اندیشة حکومت دینی پا بر جا ماند و فروپاشی نظام سیاسی کشور به بروز گسست فکری در مبانی اندیشة سیاسی نینجامید، آن گاه پیگیری اینکه چنین تحولی از چه منطقی پیروی کرده و در مسیر استمرار خود چه مراحلی را پشت سر گذاشته است، اهمیت دو چندانی مییابد. کتاب حاضر، اثری در حوزة فکر و اندیشة ایرانی و کنکاشی در دو هزار سال تاریخ تحول فکری ایرانیان است. نگارنده در این پژوهش با نگاهی تحلیلی، به دو دورة تاریخ ایران، یعنی عصر باستانی و اسلامی، کوشیده تا محورهای مشترکی را که موجب پیوند فکری ایرانیان در هر دو دوره میشود، ترسیم نماید. در این مسیر پس از تبیین اصول و مبانی اندیشة ایرانشهری در دورة باستانی به بازخوانی اندیشة سیاسی سه چهرة نامدار فرهنگ و تمدن ایرانی در دورة اسلامی، یعنی فردوسی، نظام الملک طوسی و سهروردی پرداخته شده است.