فضا و زمان
فضا و زمان
چيزي که ما «زمان» ميخوانيم مجموعهاي پيچيده از ساختارها و لايههاست. با موشکافي فزاينده و عميقتر، زمان لايههايش را يکي پس از ديگري، قطعه به قطعه، از دست داده است. در بخش اول اين کتاب اين فروپاشي را روايت خواهم کرد. بخش دوم چيزهايي را که برايمان باقيمانده است، وصف ميکند: يکچشم انداز خالي و بربادرفته که هيچ نشاني از زمان ندارد؛ يک جهان غريب و ناآشنا که در هر صورت جهاني است که به آن تعلق داريم. بخش سوم سختترين اما اساسيترين بخش است و بيشترين ارتباط را با ما دارد. در جهاني بدون زمان هم بايد چيزي باشد تا زماني را که ما به آن عادت داريم، با همان قوانين، با گذشتهاي که از آينده مجزاست و بهآرامي جريان دارد، به وجود آورد. زمان ما بايد به طريقي اطرافمان شکل بگيرد، لااقل براي ما و در مقياس ما.