جنگ چالدران ایران - تاریخ - صفویان، 907 - 1148ق.
جنگ چالدران ایران - تاریخ - صفویان، 907 - 1148ق.
جنگ چالدران در ماه رجب سال 920 هجری قمری در دشت چالدران، میان سپاه ایران و عثمانی به وقوع پیوست. مورخان علت اساسی این جنگ را شرایط جدید ایجاد شده میدانند که میتوان به دو دسته تقسیم کرد: نخست شرایط سیاسی و مذهبی، در این زمان، شاه اسماعیل ـ مؤسس حکومت صفویه ـ که فرماندهی سپاه ایران را بر عهده داشت، تشیع را مذهب رسمی ایران قرار داد و سلطان سلیم پادشاه، خلیفة عثمانی که ادّعای خلافت کلیة مسلیمن را داشت، تأسیس حکومت صفویه در همسایگی خود، در تعارض با منافع سیاسی و مذهبی قملداد میکرد، به خصوص که وجود مراکز مذهبی شیعه در سرزمینهای تحت سلطة عثمانی (عراق امروزی) موجب تشدید این تنشها میشد. و دوم وجود شرایط نظامی و امنیتی بود. بدین ترتیب که دولتهای استعماری که در صدد تضعیف و انقراض دولت عثمانی بودند، دست به ایجاد تنش و تقویت اختلافات مذهبی زدند. از سوی دیگر دولت ایران در تلاش بود تا با اتحاد با دشمنان امپراتوری عقمانی، در اروپا و آفریقا، موقعیت نظامی خود را در برابر تهدیدهای احتمالی از سوی عثمانی تقویت نماید. مجموعه این عوامل باعث شد تا سلطان سلیم پادشاه احساس خطر کرده و به ایران حمله نماید. این جنگ در نهایت به شکست سپاه ایران انجامید.