اسلام و موسیقی
اسلام و موسیقی
"موسیقی" واژهای یونانی یا لاتینی مرکب از دو کلمهی "موسی" به معنای نغمه و سرود، و "قی" به معنای موزون و دلپسند است. از نظر برخی علما اصطلاحا موسیقی ترکیب اصوات است به نحوی خوشایند است؛ بنابراین اگر مناسب مجالس لهو لعب باشد حرام است وگرنه اشکالی ندارد. در کتاب حاضر بعد از بیان تعریفی از موسیقی، نویسنده آن را از نظر دین اسلام و علم بررسی و دیدگاه قرآن، پیامبر (ص) و ائمهی اطهار (ع) را دربارهی موسیقی ذکر کرده است. از دیدگاه اسلام، آلات لهو و لعب چون انسان را از حالت عادی خارج میکند، حرام است. از آنجا که موسیقی از راه احساسات صورت میگیرد و به مقتضای نوع خود درجهای از احساس و هیجان را برمیانگیزاند، آثار روانی دارد که از آن جمله میتوان به بیماری مانی (نوعی جنون)، خیالبافی (پارانویا)، تضاد روحی (سیکلوتمی)، سلب غیرت، ضعف اعصاب، کوتاهی عمر، فشار خون، تضعیف حس شنوایی، فحشا، جنایت و... اشاره کرد. نویسنده تاثیر مخرب موسیقی را بر ایجاد این بیماریها و مشکلات در خلال کتاب شرح داده و همچنین توضیح داده است که غنا یا آوازهخوانی حرام؛ مگر آن که در سوگ اولیای الهی باشد که این امر اشکالی ندارد و حتی مستحب است.