مدخل فلسفه غربی معاصر
فلسفه جدید - قرن 20م.
مدخل فلسفه غربی معاصر
فلسفه جدید - قرن 20م.
اطلاعات تکمیلی
معرفی مختصر کتاب
فلسفه، مسالهی انسان است. در فلسفه از انسان و نسبتهای او با پدیدهها و موجودات دیگر مثل خدا، طبیعت، جامعه، علم، دین، سیاست، زندگی و... صحبت میشود. تاریخ فلسفه، تاریخ نقلی است، اما گاهی تاریخ، تفکر است؛ یعنی خود تاریخ عین تفکر است، نه این که تاریخ، تاریخ تفکر باشد. مسائل فلسفه میتوانند دو صورت کلی داشته باشند. برخی مسائل، ازلی هستند یعنی از قدیم مطرح شده و امروز و فردا نیز مطرحاند و برخی دیگر به ملت خاصی اختصاص ندارند و "جهانی" هستند و یا مربوط به فرهنگی خاص و "بومی" هستند. از لحاظ تاریخ طولی تفکر بشر، فلسفه را به دو دورهی کلی قدیم و جدید تقسیم میکنند. فلسفهی قدیم شامل یونان باستان و قرون وسطی است و فلسفهی جدیدکه به چند دوره تقسیم میشود: دوران کلاسیک که از رنسانس شروع میشود و تا ظهور کانت ادامه دارد و فلسفهی مدرن که از کانت به بعد را شامل میشود. فلسفهی معاصر غربی که مبدا آن تحولات فلسفی پس از جنگ جهانی اول قرار داده شده است، مستقیما ریشه در منازعات و مباحثات فلسفی قرن نوزده و تحولات آغازین قرن بیستم دارد. در اواخر قرن 19 دو جریان اصلی فلسفی شکل گرفت: ایدئالیسم (عقلگرایی) و پوزیتیویسم (تجربهگرایی). در ابتدا این دو، مخالفتهای زیادی را علیه یکدیگر نشان میدادند ولی در پایان قرن نوزدهم این دوجریان از هم فاصله گرفتند و بعد از مدت زمانی فضا به گونهای شد که پوزیتیویسم علمی غلبه یافت. ولی با وجود مباحثی در ترمودینامیک، احتمالات، تئوری مجموعهها و... شکافهایی در دیوارهی پوزیتیویسم ایجاد شد و پوزیتیویسم زیر سوال رفت. پوزیتیویسم در قرن بیستم در تلاش بود برای نجات خود راهی منطقی بیابد. در این زمان ایدئالیسم هم وضع بهتری نداشت و به طور کلی نمیتوانست وضیعت علم جدید را توجیه کند، هرچند که هگل نهایت تلاش خود را کرد تا نشان دهد رشد علوم رشدی عقلانی بوده و در بستر تاریخی غرب امکانپذیر است. بعد از او فیلسوفان دیگری هم نظریاتی دادند و جریانات جدیدتری نیز به وجود آمد و برخی جریانها در یکدیگر ادغام شدند. نویسنده در کتاب حاضر، که مقدمهای بر فلسفهی غرب است، به معرفی فیلسوفان و جریانهای نوآور قرن بیستم در دو حوزهی قارهای و تحلیلی پرداخته است.
