اعتیاد - پیشگیری اعتیاد - جنبههای اجتماعی
اعتیاد - پیشگیری اعتیاد - جنبههای اجتماعی
"اعتیاد" عبارت است از تعلق یا تمایل غیرطبیعی و مداوم عدهای از افراد نسبت به بعضی از مواد مخدر، و پدیدهای است که در چارچوب جستوجوی انسان برای کسب لذت و فرار از دردها و آلام توجیه میشود. روانشناسان جهان عوامل مخاطرهآمیز مصرف مواد را شامل عوامل فردی، بین فردی، محیطی و عوامل اجتماعی میدانند؛ ولی به طور خاص در ایران عمل و عواملی چون: فقر، بیهنری، بیکاری و... را میتوان به عنوان علل اصلی گسترش اعتیاد ذکر کرد، به گونهای که در سال 1380 رئیس سازمان بهزیستی کشور تعداد معتادان را 6 میلیوننفر اعلام نمود یعنی به طور تقریبی از هر ده نفر شهروند ایرانی، یک نفر در دام اعتیاد گرفتار است؛ آنچه از آمار کشفیات مواد مخدر در کشور استنباط میشود این است که عمدۀ مواد مخدر از مرزهای دو استان خراسان و سیستان و بلوچستان وارد کشور میشود و این مساله مبین آن است که مواد مخدر از طریق مرزهای افغانستان، پاکستان، که دو راس "هلال طلایی" میباشند، وارد ایران گشته و سپس به اروپا گسیل میشود. به رغم تلاشهای فراوان برای کنترل مرزها در عدم ورود مواد به کشور همچنان حجم بیشتر نقل و انتقال مواد مخدر در مرزها پابرجاست، چرا که مواد کشف شده، تنها درصدی از مواد مخدر نقل و انتقال یافته است. به هر حال باید به دنبال راهکارهایی برای کاهش اعتیاد بود که از آن جمله میتوان به تحول در ساختار اقتصادی و حرکت به سوی عدالت اجتماعی، توسعۀ سازمانهای غیردولتی، درمان با معنویت، و تاسیس صندوق خرید مواد مخدر از کشتکاران افغانی اشاره کرد. معضل اعتیاد در ایران، جدیتر از آن است که بخواهیم به سادگی از کنار آن بگذریم. ریشهکن کردن این بلای خانمانسوز، عزم ملی و مشارکت جدی همۀ اقشار مردم را میطلبد؛ چرا که اگر نسل جوان کشوری بیمار یا فلج باشد در آینده جز ویرانسرایی از آن کشور باقی نخواهد ماند.