نسخه آزمایشی جستجو ورود | ثبت نام
حجاب هستی: چهار رساله الهی : احدیت - قربت - حجب - شق‌الجیب | خانه کتاب و ادبیات ایران

حجاب هستی: چهار رساله الهی : احدیت - قربت - حجب - شق‌الجیب

تصوف - متون قدیمی تا قرن 14 عرفان - متون قدیمی تا قرن 14

حجاب هستی: چهار رساله الهی : احدیت - قربت - حجب - شق‌الجیب | خانه کتاب و ادبیات ایران

حجاب هستی: چهار رساله الهی : احدیت - قربت - حجب - شق‌الجیب

تصوف - متون قدیمی تا قرن 14 عرفان - متون قدیمی تا قرن 14

قیمت
125,000
تاریخ نشر
13931129
شابک
978-964-401-271-6
تلفن
66462503
ناشر
اطلاعات تکمیلی
کد دیویی
297.83
زبان کتاب
فارسی/عربی
محل نشر
تهران - تهران
مشخصات
جلد - 242 صفحه - ترجمه - چاپ 3
کد دیویی
297.83
زبان کتاب
فارسی/عربی
محل نشر
تهران - تهران
مشخصات
جلد - 242 صفحه - ترجمه - چاپ 3
معرفی مختصر کتاب

ابوبکر محمد بن علی مشهور به محیی الدین عربی صوفی و عارف مشهور عرب اندلسی است که در قرن 6 و 7 هـ ق می‌زیسته است. وی پس از سفرهای مکرر به مکه رفت و از دیدن کعبه که برای او نقطه‌ی تماس بین غیبت و شهود بود به هیجان آمد، دو سال در آن‌جا ماند و چند اثر معروف خویش را در آن‌جا نوشت. تالیفات ابن عربی در تصوف معروف است. او تصوف را به نوعی به فلسفه تبدیل کرده است. ابن عربی گذشته از مقام حکمت و عرفان در شعر و ادب نیز مقامی داشته است و دیوان اشعارش ترجمان الاشواق نام دارد. کتاب حاضر ترجمه‌ای است از "مجموع الرسائل الالهیه" اثر ابن عربی که شامل چهار رساله‌ی عرفانی به نام‌های احدیت، قربت، حجب و شق الجیب است. ابن عربی در رساله‌ی اول می‌گوید: احد، ذات حق است، به طوری که واحد از مظاهر و مجالی حق حکایت می‌کند و حاکی از تغییر و دگرگونی اشیاء است، در رساله‌ی دوم از مقام قربت سخن می‌راند و نهایتا بالاترین مقام تقرب به حق را هدایت به امر ولایت می‌داند. در رساله‌ی سوم مساله‌ی حجب و پرده‌ها را پیش می‌کشد و مطالبی را بیان می‌کند که تاکنون در کم‌تر کتابی از آن سخن رفته است. وی در جایی عشق را حجاب می‌داند و در جایی دیگر هستی را یعنی کون و هستی، حجاب مشاهدی است که محبوبی دارد و آرزوی محبوبش آن است که هستی نمی‌یافت و در عدم بود. در آخرین رساله‌ی کتاب از راز نهانی خلقت سخن می‌گوید و پرده‌ی غیب را کنار می‌نهد و در فضای لایتناهی هستی و اسرار جهان و آفرینش در لباس اشاره و کنایت رقم می‌زند. گاهی از زبان کلاغ سخن می‌گوید و گاهی از لسان پرنغز حکیم؛ زمانی نیز با عبارات تمثیلی و کنایی، به معنای خفیه و اسرار عالم هستی اشاره و حقایق را بیان می‌کند.