فقه جعفری - قرن 14 اضطرار (فقه)
فقه جعفری - قرن 14 اضطرار (فقه)
طبق نظر مشهور، اضطرار با بیم عقلایى - نه صرف پندار- از رسیدن زیانى که بهطور معمول قابل تحمل نیست، محقق مىشود؛ خواه براى خود انسان باشد یا فردى که حفظ او بر انسان واجب است؛ ضرر نیز جانى باشد یا مالى و یا نسبت به آبرو؛ ضرر جانى نیز در حد کشته شدن باشد یا نقص عضو یا پیدایش بیمارى یا شدت پیدا کردن آن یا طولانى شدن دوره درمان یا مشکل شدن مداوا و یا پیدایش عارضهاى که منجر به یکى از آسیبهاى یادشده گردد. هرچند جایگاه اصلى این قاعده در فقه، باب خوردن و آشامیدن است، اما کارایی زیاد آن در حل مسائل فقهی، موجب شده تا به مناسبت، در دیگر بابهای فقهی نیز مطرح گردد. در این کتاب ضمن بررسی قاعده اضطرار در فقه امامیه، به تبیین ویژگیها، موجبات و شرایط قاعده پرداخته شده و نیز مصادیق، استثنائات و اثرات این قاعده به تفصیل بیان میشود.