شعر فارسی - قرن 7ق.
شعر فارسی - قرن 7ق.
جلالالدین محمد بلخی، ملقب به مولانا، در سال 604 هجری قمری در شهر بلخ به دنیا آمد که از توابع خراسان و مرکز فرهنگ و ادب بود. پدر او، بهاءالدین محمد مشهور به بهاءالدین ولد، و ملقب به سلطانالعلما، از بزرگان و علمای شهر بلخ بود. مولانا در سن سی و سه سالگی به قونیه رفته و اوقات خویش را به وعظ، درس و فتوا میگذراند که ناگاه عشق چون صاعقهای بر جان جهانبینش افتاد و او را دگرگون کرد. وی بعد از آشنایی با شمس، زهد و تقوای ظاهری را رها کرد و گوش به نغمهی جانسوز نی و صدای دلنواز رباب سپرد و شعر و شاعری را آغاز کرد. شمس از آزار مردم، قونیه را رها کرده و دیگر کسی از او نشان نمییابد و مولانا تا روزهای آخر عمر 68سالهی خویش، در فراق وی میسوزد. کتاب حاضر گزیدهای از اشعار مولوی در 6 دفتر "مثنوی معنوی" است که همه حکایت از عشق و شور دارد.