شعر فارسی - قرن 14
شعر فارسی - قرن 14
مجموعه اشعار و ترانههای فارسی است که در میان سالهای 77-72 به صورت شعر نو، غزل و ترانه سروده شده است. عشق، نیایش، دلتنگی و مدح امامان شیعه و آزادی از مضامین عمده اشعار است. «به لحظه لحظه سرخ گشودن پر تن / به پرکشیدن و رفتن به اوج بیکرانه قسم / که عمر ظلمت و شب / به سر میرسد به دمی / مشع رضا که میرسد / به دل غبار غمی / نیارزد آنکه کسی / ز شعله هوسی / دلی بسوزاند».