کهنالگوها (اسطورهها) در مثنوی معنوی
اساطیر ایرانی اسطوره در ادبیات مولوی، جلالالدین محمدبن محمد، ۶۰۴ - ۶۷۴ق. مثنوی - اساطیر شعر فارسی - قرن 7ق. - تاریخ و نقد
کهنالگوها (اسطورهها) در مثنوی معنوی
اساطیر ایرانی اسطوره در ادبیات مولوی، جلالالدین محمدبن محمد، ۶۰۴ - ۶۷۴ق. مثنوی - اساطیر شعر فارسی - قرن 7ق. - تاریخ و نقد
اطلاعات تکمیلی
معرفی مختصر کتاب
آمیزش خیال و هنر به دین و مذهب در قالب، شعر مولوی را در دنیای عرفان ادبی یگانه کرده است. مولانا نگاهی اسطورهای نیز به عناصر آب، باد، خاک و آتش (عناصر اربعه) دارد که خود حکایت دیگری است. نویسنده در این کتاب به واکاوی تجلی اسطورهها و کهنالگوها در خلال ابیات مثنوی مولانا میپردازد. شماره ابیات به تفکیک اسطورهها و کهنالگوها ارائه و سپس شرح ابیات آمده است. «نيلوفر»، «مائده»، «مريخ»، «شقايق»، «عارز»، «خروس»، «ديو»، «ابابيل»، «آب»، «آتش» و... از کهنالگوهای مطرح در کتاب هستند.
