نسخه آزمایشی جستجو ورود | ثبت نام
مقایسه زبان حماسی و غنایی: با تکیه بر "خسرو و شیرین" و "اسکندرنامه" نظامی | خانه کتاب و ادبیات ایران

مقایسه زبان حماسی و غنایی: با تکیه بر "خسرو و شیرین" و "اسکندرنامه" نظامی

شعر حماسی - تاریخ و نقد شعر غنایی - تاریخ و نقد نظامی، الیاس‌بن‌یوسف، 530؟ - 614؟ ق. - زبان نظامی، الیاس‌بن‌یوسف، 530؟ - 614؟ ق. خسرو و شیرین - مسائل ادبی نظامی، الیاس‌بن‌یوسف، 530؟ - 614؟ ق. اسکندرنامه - مسائل ادبی شعر فارسی - قرن 6ق. - تاریخ و نقد

مقایسه زبان حماسی و غنایی: با تکیه بر "خسرو و شیرین" و "اسکندرنامه" نظامی | خانه کتاب و ادبیات ایران

مقایسه زبان حماسی و غنایی: با تکیه بر "خسرو و شیرین" و "اسکندرنامه" نظامی

شعر حماسی - تاریخ و نقد شعر غنایی - تاریخ و نقد نظامی، الیاس‌بن‌یوسف، 530؟ - 614؟ ق. - زبان نظامی، الیاس‌بن‌یوسف، 530؟ - 614؟ ق. خسرو و شیرین - مسائل ادبی نظامی، الیاس‌بن‌یوسف، 530؟ - 614؟ ق. اسکندرنامه - مسائل ادبی شعر فارسی - قرن 6ق. - تاریخ و نقد

قیمت
25,000
تاریخ نشر
13830309
شابک
978-964-03-4814-7
تلفن
88001080
پدیدآور
اطلاعات تکمیلی
کد دیویی
8fa1.0409
زبان کتاب
فارسی
محل نشر
تهران - تهران
مشخصات
جلد - 296 صفحه - تالیف - چاپ 1
کد دیویی
8fa1.0409
زبان کتاب
فارسی
محل نشر
تهران - تهران
مشخصات
جلد - 296 صفحه - تالیف - چاپ 1
معرفی مختصر کتاب

در فصل اول کلیاتی درباره انواع ادبی، ادب حماسی و ادب غنایی همراه با مشخصه‌های آنها در ادبیات جهان درج شده است. نگارنده در فصل دوم اطلاعاتی به دست می‌دهد تا تمایز شعر را از نثر بر اساس نشانه شناسی بیان کند. از فصل سوم تا فصل نه این موضوعات بررسی می‌شود: "تشبیه و استعاره"، "عناصر صور خیال"، "مجاز"، "کنایه"، "دستور"، "صنایع ادبی" و "موسیقی شعر". این بررسی‌های بیشتر با تکیه بر "خسرو و شیرین" و "اسکندر نامه" نظامی است. ".... قدیمی‌ترین طبقه‌بندی [آثار ادبی] مربوط به افلاطون و ارسطو است که شعر را به سه نوع حماسه، کمدی و تراژدی تقسیم می‌کند که کمدی و تراژدی در حقیقت دو گونه درام هستند که تقلید و محاکات از اشخاصی است که در حال حرکت و عمل‌اند. ارسطو در تقسیم بندی‌ هم بر جنبه‌های ظاهری و به تعبیر خود وسایط و وسایل و هم به محتوا توجه دارد. همین طور شیوه محاکات را وجه تمایز انواع می‌داند. از نظر جنبه ظاهری به وزن توجه دارد و برای حماسه وزن خاصی به نام وزن حماسی و برای درام، وزن ایامبی و وزن رباعی را که مشحون از حرکات است مناسب می‌بیند. همین طور از لحاظ محتوا به موضوع محاکات توجه دارد. مثلا تقلید اشخاص بزرگ و برتر را موضوع تراژدی و تقلید از اطوار و اخلاق زشت (نه انسان‌های بد) را موضوع کمدی می‌داند....".