انسانشناسی
انسانشناسی
کتاب حاضر، پژوهشي است که به علت فقدان سابقه تاريخي و ادبيات مناسب اين نوع تلاشها، دانش نوين محدودي با خود به همراه آورده و بيش از آنکه به نتيجه و ثمره اين لقاح بينديشد، به اصل اين تمهيد و شيوه اميد بسته است. شيوه تطبيق و باهمنگري آرا در اين پژوهش تنها روشي است که بناست در پرتو آن فهم درستتر و جامعتري از اين دو منظومه فلسفي در ارتباط با انسان به دست آيد و خود اين روش، موضوعيت و شأنيتي مستقل ندارد، با اين روش، هم در مقام توصيف و هم در مقام تبيين، ضمن پردهبرداري از وحدتها، وفاقها، غفلتها و کاستيها، سازوکار تکامل معرفت فلسفي در دو سنت مختلف فکري و نحوه برآمدن نظرگاهها و پاسخهاي نو و ارتباط تاريخي ديدگاههاي مختلف با يکديدگر و زايش و فتور آراي جديد و قديم و نسبت آنها به مبادي تصوري و تصديقي هرکدام به دست ميآيد و به همين علت است که اين شيوه ميتواند براي فهم مدعاي اين دو نظام فلسفي مفيد و ثمربخش باشد.