نثر فارسی - قرن 14
نثر فارسی - قرن 14
اثر حاضر حاوی مقاماتی است که با مضمون تنهایی و هبوط انسان در این جهان به نگارش درآمده است. برای نمونه: "باید به جایی بروم/ که مردمانش جز با آب/ خاک و گندم/ با همه بیگانهاند/ حالا میفهمم/ چیزی در دنیا هست تلختر از زهر/ کشندهتر از شرنگ/ تحملناپذیرتر از انتظار/ درد ندانستن/ رنج نفهمیدن/ من در برزخم/ و منتظر/ باید به سرگردانی من پاسخی داده شود/ قاعده این است/ هیچ انتظاری بیهوده نیست/...".