روانشناسی اجتماعی
روانشناسی اجتماعی
روانشناسی اجتماعی در حدفاصل روانشناسی و جامعهشناسی قرار دارد. این علم به توصیف و تبیین تکوین و تغییر خود در تعامل با دیگران میپردازد و کیفیت استمرار مناسبات آنان را پی میگیرد. از اینرو مطالعهی پدیدههایی نظیر شخصیت و رفتار و کنش و گرایش و گروه و فرهنگ، سرلوحهی کار روانشناسی اجتماعی واقع میشود. در این میان، یکی از مسائل عمدهی روانشناسی اجتماعی این است که دریابد چگونه تمایلات خودپرستانهی آدمی در جریان جامعهپذیری به تمایلاتی نوعدوستانه مبدل میگردد. در اینجا اولا باید مشخص کرد ذهنیت تعیینکنندهی روابط اجتماعی انسان، شامل چه عناصری است و ثانیا روابط اجتماعی انسان چگونه روی این ذهنیت اثر کرده و تمایلات آن را جهت میبخشد. بر این اساس نگارنده پس از تاملی گذرا در طبع و غریزه، در رفتار و تکانههای زیستی و انگیزشهای اجتماعی، به بررسی نقش و پایگاه اجتماعی میپردازد. در این راستا مشخص میگردد که انطباق با مواضع اجتماعی است که ساخت نقشینهی اجتماعی را رقم میزند. این ساخت قاعدتا متاثر از همان جامعهپذیری است که عمدتا از طریق نقشآفرینی حاصل میآید. در این صورت فرد، میتواند شخصیتی به دست آورد که از ادراک و عاطفه مشحون است و شناختهایش را سرشار از سازگاری و ناسازگاری میکند. همینامر نیز میتواند مبنای تکوین گرایشهای خود او گردد. به علاوه همین گرایشها قادرند جاذبه و دافعهی شخصیتی نیز به وجود آورند.