تصوف عرفان
تصوف عرفان
به زعم نگارنده: در یکصدسال اول هجری، اغلب جنگ و ستیز در برابر اعراب جریان داشت. به همین دلیل افکار عرفانی اسلام، محل بروز پیدا نمیکرد. اما پس از انقراض حکومت اموی و روی کار آمدن عباسیان، آرامش نسبی به وجود آمد. در این زمان، افکار عرفانی که در آن سالها به شکل زهد و صفهنشینی تجلی کرده بود، از قرن دوم به بعد به صورت تصوف در جوامع آن روز مساجد و خانقاهها تشکل یافت که همانند نهضتی تاکنون ادامه داشته است و رهروان عرفان که به نام صوفیه خوانده و شناخته میشوند، از آغاز پیدایش، آراء و افکار عرفانی را زمانی با بیانی روشن و گاه با اصطلاحات در کتابهای مختلف اعلام کردهاند، اگر چه عدهای علیه آنان ردیههای فراوان نگاشتند و کشتارهایی نیز به راه انداختند، اما این خرقه همچنان تا به امروز پایدار است. در کتاب حاضر، کلیة حوادث سیاسی و اجتماعی و شکستها و پیروزیهای تمام فرق صوفیة ایران از آغاز تا قرن دوم هجری تا آغاز مشروطیت ذکر شده و در ادامه فصل جداگانهای دربارة شهرهایی که مرکز حوزة عرفانی فعال یا نیمهفعال بوده یا شهرهایی که عارفان و صوفیان برجسته در طول تاریخ از آنها برخاستهاند، آمده است.