داستانهای فارسی - قرن 14
داستانهای فارسی - قرن 14
شخصیت اصلی داستان، کودکی است در مسیر رشد تا میانسالی که خاطرات خود را بازگو میکند. نویسنده در بیان چیستی خداوند، جهان و همهی مخلوقات را صنع خداوند میداند که در آن هیچچیز، مطلق نیست. همچنین در کتاب، اشارهای شده به حدیث "قلب المومن عرض الرحمن" و سپس راهکارهایی عرضه شده تا این حقیقت، بالفعل در آید. خداوند در این کتاب، ذات رحیمی است که به همهی بندگانش عشق میورزد و دل آنان را جای خود میداند و چون خورشید، هر زمان در آن متجلی میشود.