نثر فارسی - قرن 14
نثر فارسی - قرن 14
این دفتر متضمن نوشته ها و قطعات ادبی مؤلف است؛ که برگرفته از عواطف و احساسات درونی وی هستند، و در قالب نثر سامان یافته اند. با عناوینی مانند:«فرشته های زمینی»، «عشق تاریک»، «پیله ی پروانه»، «به استواری کوه»، «سلاح عشق» و... نمونه ای از عبارات کتاب بدین قرار است: «روز، لباس عاریه ای سیاه را بر تن می کند و با این تصور که زشت به نظر می رسد می گرید. در دل تنگی اش برای خورشید می گرید. در ترس از شلیک ستاره ها و این خیال که شاید بمیرد! چرا نمی داند نامش شب است؟»