ادبیات فارسی - قرن 14 - تاریخ و نقد ایران - زندگی فرهنگی - قرن 14
ادبیات فارسی - قرن 14 - تاریخ و نقد ایران - زندگی فرهنگی - قرن 14
مؤلف این پرسش را مطرح میسازد که طی یک دوره تاریخی از ۱۹۲۰ تا ۱۹۷0، کدام ایدئولوژیها و جهانبینیها در ایران پدید آمده است و میان ایدئولوژی و جهان بینی دوران پس از انقلاب و پیش از انقلاب چه رابطه و نسبتی وجود دارد. جهانبینیهایی که مؤلف موضوع مطالعه قرار داده، در متونی بیان شدهاند که نخبگان روشنفکر ایرانی در اصل پهلوی نوشتند. پدرسن، در چند فصل، به تحلیل داستانهایی کوتاه از پنج نویسنده ایرانی – جمالزاده، هدایت، چوبک، آل احمد و گلشیری میپردازد. سپس در فصل آخر، ضمن مرور نوشتههای چهار متفکر و مرام پرداز ایرانی، سید جمالالدین اسدآبادی، کسروی، نصر و شریعتی، نتایج این تحلیل را در چشم اندازی جمع بندی میکند.