شعر فارسی - قرن 14
شعر فارسی - قرن 14
مجموعة حاضر، شامل شعرهایی در قالب نو و با مضمونهای احساسی، اجتماعی، و معنوی است. پارهای از عنوانهای این سرودهها عبارتاند از: تهران؛ ادامة تاریک؛ بیشمار تو؛ خوشیهای بیربط؛ تاب بیاور که دوستت بدارم؛ من هیچ را دیدهام؛ آفتاب سفید؛ والی دلتنگی؛ مومیایی؛ فراموشی؛ وقتی ندارمت؛ نیایش؛ لالایی؛ یادآوری؛ دیالوگ؛ نوشتن مرگ؛ جمهوری اندوه؛ نمیشود عزیز؛ و افسانه 1900.