طنز در مثنوی معنوی
مولوی، جلالالدین محمدبن محمد، ۶۰۴ - ۶۷۴ق. مثنوی - لطیفه، هجو و طنز طنز فارسی - قرن 7 شعر فارسی - قرن 7ق. مولوی، جلالالدین محمدبن محمد، ۶۰۴ - ۶۷۴ق. مثنوی - نقد و تفسیر
طنز در مثنوی معنوی
مولوی، جلالالدین محمدبن محمد، ۶۰۴ - ۶۷۴ق. مثنوی - لطیفه، هجو و طنز طنز فارسی - قرن 7 شعر فارسی - قرن 7ق. مولوی، جلالالدین محمدبن محمد، ۶۰۴ - ۶۷۴ق. مثنوی - نقد و تفسیر
اطلاعات تکمیلی
معرفی مختصر کتاب
طنز برشمردن عیب و نقص از روی غرض اجتماعی است که، صورت تکاملیافتهی هجو است. درک طنز در داستانهای منظوم مثنوی زمانی امکانپذیر است که متوجه این مباحث و نکات بسیار مهم باشیم: توهم را حقیقت پنداشتن؛ تعصب ورزیدن بر توهم؛ متوجه به جزء بودن و غفلت از کل؛ توجه به ظاهر و گریز از باطن و معنا؛ خود را ناقص و تمام پدیدههای مادی و معنایی عینی و ذهنی و نارسای وابسته به خود را محور حوادث کائنات دانستن؛ خود را محک و معیار سنجش نیک و بد قرار دادن از طریق قیاس؛ اعتماد کلی بر عقل ناقص؛ و اندیشیدن و رفتار بر اساس تقلید ناقص از نقایص دیگران و... در آثار طنزآمیز مثنوی، با ایجاد شرایط و عوامل مذکور است که در تضادهای میان عقل کلی و جزئی و همچنین در تضاد میان انسان کامل و ناقص، و میان هستی موجود با هستی موعود، ما مخاطبان در آستانهی درک حقیقت از نوعی دیگر قرار میگیریم. طنز مولانا بر اساس همین تقابلها ایجاد شده و شکل گرفته است. کتابچهی حاضر به بررسی طنز و فکاهیات در دفتر اول و دوم "مثنوی معنوی"، سرودهی مولانا اختصاص یافته است.
