آداب طریقت عرفان
آداب طریقت عرفان
از ديرباز انسان هرگاه احساس ركود و يا تكراري شدن كرده، نخستين چيزي كه برابرش قرار ميگيرد سفر است. گاه حس ميكند در جايگاهش به بنبست رسيده و هواي سفر ميكند و بر آن ميشود كه از جايي به جايي بهتر برود. اگر قرار باشد به گوشهاي از جهان يا دياري پيدا سفر كنيم يا به گوشهاي از جان ناپيدا، تفاوت و مشتركات بسيار است. در كتاب حاضر سفر به وادي جهان به عنوان گونهاي از حكمت عملي مورد بررسي قرار گرفته است.