دعای زنی در راه که تنها میرفت
شعر فارسی - قرن 14
دعای زنی در راه که تنها میرفت
شعر فارسی - قرن 14
اطلاعات تکمیلی
معرفی مختصر کتاب
"سید علی صالحی "در این مجموعه، سرودههای خود را در قالب پنج "لب خوانی" فراهم آورده است" .شاید "عنوان سرودهای از این مجموعه است :تو غفلت پروانه را/ در بادهای بیهنگام پاییز ندیدهای/ که بدانی آذرماه/ از آواز کدام پرنده تنها/ این همه زمستان است /!بیرون خانه یک عده آدمی ایستادهاند/ سردشان است/ میگویند/ هر کسی از راه شب آمده/ آمده آینه را به خاطر صبح بشکند /.چه غبار غفلتی گرفته این خواب ناتمام /!من حرفم هنوز ناتمام همین ترانه است/ پروانههای بعدی را بپا/ باد میآید/ من زود باز خواهم گشت !
