نثر فارسی - قرن 14 حسینبنعلی(ع)، امام سوم، 61 - 4 ق.
نثر فارسی - قرن 14 حسینبنعلی(ع)، امام سوم، 61 - 4 ق.
هرچه فریاد کشیدی، کسی به آسمان نگاهی ندوخت. دلت سوخته برایشان. میدانستی اگر انسان اهل آسمان نباشد، انسان نیست؛ اما آنها به زمین انس گرفته بودند و خط پایان آرزوهایشان بوی خاک میداد. گمانم این است که تو یقین کردی باید صحنهای تماشایی در افق آسمان باشد تا اینها چشم از زمین بردارند گیرند و بر آسمان خیره شوند. نکند از همین رو بود که عزم کردی از کربلا تا شام، بالای نیزه خانه کنی تا شاید کسی چشمی به آسمان بدوزد و دلش در هوای پرواز بسوزد؟ حسین جان! کاش همه میدانستیم که تو بهای آسمانی شدن ما شدی تا این قدر چشممان به زمین دوخته نباشد. من هنوز تماشاگر سر بر نیزه نشسته تو هستم و چشم از آسمان نبستهام.