زنان - شعر زنان در ادبیات زنان شاعر ایرانی - قرن 14
زنان - شعر زنان در ادبیات زنان شاعر ایرانی - قرن 14
پروین اعتصامی، شاعری است که معلم اخلاق و صفاست و برای همه انسانها صلح، رفاه و آسایش میطلبد. شعر او درقالبهای کلاسیک و سرشار از تشبیهات و استعارات زیباست. «فروغ فرخزاد» شاعری است که اندیشهها و خواستههای خود را بیپروا میسراید و به نظر برخی از منتقدان ادبی، بنیانگذار شعر صددرصد زنانه معاصر است. در جهان عشق زندگی میکند و شعر خود را با هیجانات ژرف زندگی میآمیزد. «سپیده کاشانی» سراینده شعر جنگ در حیطه ادب پایداری است. شعر او، شعر یک بنده مومن و عاشق اهل بیت و یک زن مسئول در قبال رخدادهای اجتماعی ـ سیاسی کشور است. «سیمین بهبهانی»، کسی است که اندیشهها و آرزوهای انسان امروزی را در چارچوب غزل و در اوزان کمکاربرد طرح کرده و آن را لازمه زندگی ناموزون زمانه خود دانسته است. شعر او در مجموعههای نخستین، تغزلی و رمانتیک و در مجموعههای دهه سوم زندگی او سرشار از احساسات تند و عاشقانه، گلهها، پیغامها، قهر و آشتیهای سطحی و... است و در سایر شعرهایش از دیدگاه زمانه به تغییرات اجتماعی و پیامدهای آن مینگرد. «طاهره صفارزاده» شاعری است با شعر منثور با زبان، اندیشهها و دیدگاههای شعری و سیاسی ویژه که در حین طرح مسائل سیاسی در شعر، معنویت، عدالت و انسانیت را خواهان است. این مجموعه به بررسی شعر زنان و درونمایههای شعرشان در ادبیات معاصر با تکیه بر آثار پنج بانوی معاصر ایران، پروین اعتصامی، فروغ فرخزاد، سپیده کاشانی، سیمین بهبهانی و طاهره صفارزاده اختصاص یافته است.