شعر فارسی - قرن 14
شعر فارسی - قرن 14
این کتاب مجموعهای است از اشعار کلاسیک فارسی که شاعر قالبهای مختلف آن را تجربه کرده است. البته در کنار قالبهایی چون مثنوی و غزل، گاه اشعار نو و سپید نیز دیده میشود. زبان اشعار زبان قدما است و واژههای کهن فارسی، که در ادب کلاسیک فارسی به کار رفته در اشعار زیاد به چشم میخورد. همچنین واژههای محلی (کرمانی) نیز در برخی اشعار به کار رفته که شاعر معنی فارسی آنها را در پینویس آورده است. "عشق" و "تنهایی" مهمترین مضامین اشعار کتاب را تشکیل میدهد. برخی از اشعار نیز به مناسبتهایی خاص سروده شدهاند. کتاب پنجاه و دو شعر را شامل میشود که از جملۀ آنها میتوان به عجب پاییز دلگیری، شهر من "بافت"، کلاهگیس حاجی، کاش احمق بودم، سوگنامۀ بم، پاییز عریان، چیست آیینم، و شرمندگی نیزهها اشاره کرد.