شعر فارسی - قرن 14
شعر فارسی - قرن 14
در مجموعهی حاضر، سرودههایی چند در قالبهایی نظیر نو و غزل با عناوینی همچون"آسمان"، "شهادت"، "فریاد"، "پردهی خیال"، "سکوت" و "ماه من" فراهم آمده است. در یکی از قطعات میخوانیم: میدرم پرده خیالم را/ وای حقیقت پرزد سوی آینده/ پرآواز نگاه باز شد/ و به سوی حقیقت جاری/ روی نمناکترین چشم افق جای گرفت/ صورتش دریا بود/ موج، صخره، بیتاب/ در نگاهش رفتم، بیاجازه خندان/ ناگهان گوش من از هیبت او داد کشید/....