شعر فارسی - قرن 13ق.
شعر فارسی - قرن 13ق.
«میرزاعلی مجتهدی» متخلص به عشقی در روستای قارابولاق چشم به جهان گشود. وی فرزند محمدباقر خلخالی، شاعر و دانشمند آذربایجان در قرن گذشته، بود. عشقی مقدمات علوم را نزد پدر آموخت و به شهر زنگان رفت و به درجة اجتهاد رسید. بعدها در مکتبخانهای که از پدرش به یادگار مانده بود برای طلاب تدریس میکرد و به سه زبان ترکی، عربی و فارسی مسلط بود. آثار منظوم و منثور وی در تطاول روزگار از بین رفت و تنها نسخة خطی کمحجمی از اشعار فارسی او در اختیار آقای مرتضی مجتهدی، نوة برادری ایشان، است. غزلیات او دارای لطف بیان و جزالت کلام است که میتوان در بسیاری از آنها به نکات باریک عرفانی و زیباییها و آرایههای ادبی برخورد. در این مجموعة شعری آنچه بیش از همه جلب نظر میکند علاقة وی به زادگاهش است. از آثار وی میتوان مثنوی ثعلبیه را نام برد که مشحون از جلوههای ربانی، نکات اخلاقی و لطایف عرفانی است. مجموعة حاضر شامل اشعاری در قالب قصیده، غزل، قطعه با عناوینی از این دست است: پیری نموده گرچه شکل کمان مرا؛ امشب صباح دولتم اندر دمیدن است؛ خاک در گاه تو را با مژه رفتم به عبث؛ نه هرکه سرکشی آموخت دلبری داند؛ و ای دلم از آتش عشقت به جوش.