قومیت
قومیت
نگارنده در این کتاب به نسبت میان توسعهی فرهنگ و ارتباطات با بروز تحولات قومی میپردازد. نویسنده در آغاز با بیان تعریفی از فرهنگ و ارتباطات به منزلهی دو متغیر مستقل و قوم و تحولات قومی به طرح مساله پرداخته، سپس سه رویکرد اصلی را بررسی میکند. رویکرد اول به منزلهی انگارهای سنتی، با نگرشی خوشبینانه، توسعهی فرهنگ و ارتباطات را موجب تقویت همبستگی ملی، استقرار همگرایی و کاهش ستیزههای قومی میداند. رویکرد دوم، با نگرشی بدبینانه، افزایش سطح مراودات و مبادلات را زمینهساز بسط و گسترش آگاهیهای قومی و فرهنگی و در نهایت مطالبات قومی میداند. رویکرد سوم به منزلهی انگارهای پستمدرن، با توجه به مولفههای جدید در ساختار بینالمللی، فرآیند جهانی شدن و دستاوردهای نوین تکنولوژیک در عرصهی ارتباطی، خلق جوامع قومی مجازی، تشکیل اجتماعات تصوری، افزایش همگرایی فرهنگی و درمقابل تشدید واگرایی سیاسی را به بحث میگذارد. مولف با تجزیه و تحلیل هر سه رویکرد و با کنترل متغیرهای ناخواسته، با توجه به عناصر و عوامل تاثیرگذار در شرایط جدید، رویکرد دوم را برای تعیین بحرانهای قومی در دههی اخیر مناسبتر ارزیابی میکند.