اجتهاد و تقلید فقه جعفری
اجتهاد و تقلید فقه جعفری
به زعم نگارنده: در سالهای اخیر عدهای با تقسیم فقه به دو قسم سنتی و پویا، تلاش کردهاند که با ایجاد تقابل بین این دو، فقه سنتی را که حاصل بیش از هزار سال تلاش فقهایی بزرگ همچون شیخ مفید، شیخ طوسی، محقق حلی و... است به جمود و تحجر متهم نمایند. این گروه با ادعای عدم توانایی فقه سنتی در پاسخ به نیازهای روز جامعه، پویایی فقه را درگرو رهایی از قیود و ضوابط اجتهادی و استنباطی و تکیة آن به استدلالهای ظنی همچون رای و قیاس دانستهاند؛ غافل از این که چنین اجتهادی از نظر امامیه مردود بوده و در واقع اجتهاد نیست. وی در پاسخ به این عده خاطرنشان میسازد که فقه اسلامی با غنای منابع خود، توانایی پاسخگویی به نیازهای جامعه در هر عصر و زمان را داشته و دارد و اگر ضعف در برخی از ادوار فقه مشاهده میشود، مربوط به نقص منابع نیست، بلکه مربوط به کیفیت بهرهگیری فقها و مجتهدین است. نگارنده در کتاب حاضر سعی دارد ضمن بیان پیشینة بحث و کلیاتی دربارة فقه و اجتهاد، عوامل پویایی و رکود فقه امامیه را بررسی کند.