علیبنابیطالب(ع)، امام اول، 23 قبل از هجرت - 40 ق. - نقد و تفسیر علیبنابیطالب(ع)، امام اول، 23 قبل از هجرت - 40 ق. - خطبهها
| پدیدآور | نويسنده : ابن ابیالحدید ، عبدالحمیدبن هبهالله - مترجم : مهدویدامغانی ، محمود |
| ناشر | نشر نی (برای تماس با ناشر و خرید کتاب کلیک کنید) |
| شابک | 978-622-06-0300-9 |
| تاریخ نشر | 13990922 |
| قیمت | |
| کد دیویی | 297.9515 |
| زبان کتاب | فارسی |
| محل نشر | تهران - تهران |
| توضیحات | جلد 3 - 672 صفحه - ترجمه - چاپ 1 |
علی علیهالسـلام دربـاره خوارج فرموده است: «پس از من خوارج را مکشـید(با آنان جنگ مکنید) زیرا آنکس که درجسـتجوی حق است، ولی خطا کرده و به آن نرسیده است، همچون کسی نیست که در جستجوی باطل است و به آن رسیده است.» سیدرضی که رحمت خدا بر او باد، میگوید: «منظور از کسانیکه در جستجوی باطلاند و به آن رسیده اند، معاویه و یاران اویند.» ابن ابیالحدید چنین شرح داده است: «منظور حضـرت آن است که خوارج به سـبب آنکه گرفتار شـبهه شدنـد، به گمراهی درافتادند و حال آنکه آنان ظاهرا خواهان حق و نسـبتا پایبند به دین بودند و از معتقدات خود، هرچند به خطا، دفاع میکردند؛ درحالیکه معاویه چنین نبود که در جسـتجوی حق باشـد، بلکه دارای عقیـده بـاطلی بود وحتی از عقیـدهای هم که آنرا بر شـبهه بنـا نهاده باشـد، دفاع نمیکرد. احوال او هم بر همین دلالت داشت و او هرگز از دینداران نبود و هیچگونه زهد و صـلاحی از او آشکار نشده است؛ او مردی بسیار زراندوز بود که اموال و غنایم مسلمانان را در آرزوهـا و هوسـهای خود و برای اسـتوار ساختن پادشاهی خود و حفظ قـدرت خویش خرج میکرد و تمام احوال او نشان میداد که از عدالت رویگردان است و بر باطل اصـرار میورزد؛ و بدیهی است که جایز نیست مسلمانان در پادشاهی و قدرت او را یاری دهنـد و با خوارج هرچند که گمراه باشـند به سود معاویه و برای اسـتواری حکومت او جنگ کنند که آنان به هرحال از او بهتر بودند و نهی از منکر میکردند وخروج بر پیشوایان ستمگر را واجب میشمردند.»