شرح اسم: زندگینامه آیتالله سیدعلی حسینیخامنهای (1357ش - 1318ش)
خامنهای، علی، رهبر جمهوری اسلامی ایران، 1318 - مجتهدان و علما - سرگذشتنامه
| پدیدآور | نويسنده : بهبودی ، هدایتالله |
| ناشر | موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی تاریخی پارس (برای تماس با ناشر و خرید کتاب کلیک کنید) |
| شابک | 978-600-5786-17-0 |
| تاریخ نشر | 13991021 |
| قیمت | 600,000 |
| کد دیویی | 297.998 |
| زبان کتاب | فارسی |
| محل نشر | تهران - تهران |
| توضیحات | جلد - 758 صفحه - تالیف و گردآوری - چاپ 3 |
معرفی مختصر کتاب
کتاب «شرح اسم» شرحی بر زندگی آیتاللهالعظمی سیدعلی حسینیخامنهای از بدو تولد تا سالهای کودکی و نوجوانی و کارنامهای است مختصر از آغازین کنشهای سیاسی و اجتماعی ایشان تا پیروزی انقلاب اسلامی است. جدای از نقش و موقعیت استثنایی ایشان پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بیتردید آیتاللهالعظمی سیدعلی حسینی خامنهای یکی از عالمان تأثیرگذار در تبیین و ترویج اندیشه سیاسی اسلام و برآمدن انقلاب اسلامی ایران است؛ بنابراین چنین پژوهشی به معنای بازخوانی و بازگویی بخشی از تاریخ مبارزات ملت ایران است. این پژوهش را به هر شکل نمیتوان فاقد دشواریهای خاص خود دانست؛ از کمبود منابع برای تألیف تا امساک برخی از دستاندرکاران و پراکندگی اسناد و نیز موقعیت فعلی آیتاللهالعظمی خامنهای همه و همه موجب شده است که کتاب با مرارتهای فراوانی جمعآوری و تألیف گردد.
برشی از کتاب
«سیدعلی بسیاری از رمانهای منتشرشده خارجی را در نوجوانی مطالعه کرد و با زوایای این دنیای ریزبافت پیوندی یافت که دوام آن همیشگی بود. شگفتیهای جهان داستان او را چنان به سوی خود کشید که هر رمانی به چنگ میآورد، خود را در آن غرق میکرد. بعدها گفت: که رمانخوانی او در ابتدا بیهدف بود و تحتتاثیر کششهای داستانپردازی قرار داشت. «اشتباه کردم که همهجور رمانهایی را خواندم [چرا که ] رمان مثل آبی که در خاک نرم نفوذ میکند همه جا را میگیرد؛ وقت را پر میکند.» اما رفته رفته او به شناخت و جستجوی انسانها، تمدنها، فرهنگها و مناسبات نهفته در این داستانها پرداخت و به سوی رمانهایی که زمینه تاریخی داشتند، کشیده شد. آشنایی او با تاریخ برخی سرزمینها از طریق رمان بود. بعدها اعتقاد خود را در این باب چنین بیان کرد: «هیچ بیانی نمیتواند تاریخ را مثل داستان و قصه بیان کند. وقتی درباره تاریخ با زبان غیرهنری حرف میزنیم، مثل این است که از فاصله ده هزار پایی زمین از شهری عکس برمیداریم. طبیعتا ابعاد شهر و خیابانهای اصلی شهر هم پیداست، اما در آنجا آدمها چه کار میکنند؟ خوبند؟ بدند؟ فقیرند؟ غنیاند؟ راحتاند؟ خوابند؟ دعوا میکنند؟ میرقصند؟ اصلا هیچ چیزی معلوم نیست. تاریخ از آن بالا از ده هزار پایی شهری را عکسبرداری میکند و به ما نشان میدهد. یک وقت هست شما وارد شهر میشوید، البته همه کوچههای شهر را نمیتوانید ببینید، اما دو سه کوچه شهر یا خیابان شهر را میروید، با افرادش حرف میزنید و از خانهها عکس برمیدارید؛ از اتاقها، از اسباببازی بچهها، از بوسیدن یک فرزند توسط مادرش ... همه اینها را ترسیم میکنید و در یک عکس جلوی ما میگذارید. البته یک کوچه است، خیابان است همه شهر نیست، اما می شود آن را تعمیم داد... این زبان هنر از تاریخ است، قصه این است.»