آرمانگرایی و واقعگرایی
روابط بینالمللی روابط بینالمللی - جنبههای سیاسی ایدآلیسم
آرمانگرایی و واقعگرایی
روابط بینالمللی روابط بینالمللی - جنبههای سیاسی ایدآلیسم
اطلاعات تکمیلی
معرفی مختصر کتاب
این مجموعه حاوی مقالاتی است در خصوص آرمانگرایی و واقعگرایی با این عناوین: "بازخوانی نظریهی روابط بینالملل اوایل قرن بیستم: بازنگری آرمانگرایی/ آندرآس اوزیاندر"، "آغاز یک علم/ ای. اچ. کار"، "انترناسیونالیسم آرمانگرا و معضل امنیت/ جان اچ. هرتس"، "بحث مهم دیگر: نفع ملی ایالات متحدهی آمریکا/ هانس جی. مورگنتاو"، "قطب قدرت و قطب بیتفاوتی/ آرنولد وولفرز"، و "امنیت در وضعیت آنارشی: واقعگرایی آرمانی در نظریه و در عمل/ کن بوت". گفتنی است بحث بین واقعگرایی و آرمانگرایی را اغلب نخستین بحث مهم در رشتهی روابط بینالملل دانستهاند. آرمانگرایانی مانند "سرنورمن اینجل" و "لرد دیویس"، از دیپلماسی پنهانی، معاهدات پنهانی و موازنهی قوا انتقاد کردهاند. آنها معتقد بودند که برای از ریشه برکندن جنگهایی با قدرت تخریبی روز افزون به اصولی جدید در سیاست جهانی نیازمندیم. آنها امنیت جمعی و مجازاتهای بینالمللی را از جمله عناصر لازم نظم جهانی نوین میدانستند. در مقابل این عقیده، واقعگرایی دیدگاهی است معتقد به اینکه با به کار گرفتن اصول اخلاق بینالمللی دربارهی سیاست جهانی، ستیزه برای کسب قدرت و امنیت را نمیتوان برداشت. بر این اساس "مورگنتاو" معتقد بود که تهدید جنگ هستهای نیاز به شکلهای جدیدی از سازمان سیاسی را به وجود آورده است. "ای. اچ. کار" از آرمانگرایی انتقاد میکرد. به اعتقاد او انترناسیونالیسم لیبرال، بازتاب دیدگاه قدرتهای آسودهخاطر غرب بود، اما او در عین حال از بیحاصلی واقعگرایی سرسختانه انتقاد میکرد. از نظر تمام واقعگرایان، هر پیشرفتی فراتر از وضع موجود، در نهایت وابسته به حمایت قدرتهای بزرگ است. بر این اساس ای. اچ. کار مخالف پذیرفتن آرمانگرایی یا واقعگرایی در حد افراطی بود. در حالی که افرادی مانند "بوت"، از رویکرد "واقعگرای آرمان شهری" نسبت به روابط بینالملل دفاع کردهاند. واقعگرایانی مانند "هرتس" ـ که اصطلاح مسالهی بغرنج امنیت را ابداع کرد، از همنهاد واقعگرایی و لیبرالیسم دفاع کردهاند. "اوزیاندر" نیز خاطرنشان میسازد که آرمانگرایی تا چه حد وارونه جلوه داده شده و در عصر دو قطبی موضوع آن تا چه حد به قدرت مربوط میشود.
