شادی در ادبیات مولوی، جلالالدین محمدبن محمد، ۶۰۴ - ۶۷۴ق. مثنوی - نقد و تفسیر
شادی در ادبیات مولوی، جلالالدین محمدبن محمد، ۶۰۴ - ۶۷۴ق. مثنوی - نقد و تفسیر
شادماني در عرفان از بنياديترين توصيهها و آموزههاي پيران طريقت به رهروان اين راه است. سالک براي دريافت حقايق عرفاني و سرچشمههاي روحاني بايد با درکي عميق از شادماني، قلب خود را پذيراي انوار الهي نمايد. مولانا که از ميراث اسلامي و عرفاني غني و پرباري برخوردار بوده و بر اندوختههاي معنوي و شريعت بسيار افزوده است، شادي در اقيانوس انديشههاي وي بسيار مهم جلوه ميکند. مولانا درباره شادي و نقطه مقابل آن يعني غم روشنگريهاي بسياري نموده و در مثنوي به آن پرداخته. کتاب حاضر به بررسي شادماني در اثر گرانقدر مثنوي مولوي پرداخته است تا جايگاه شادماني و نقش آن در تعالي روحي انسان را در انديشه مولانا را تبيين کند.