ادبیات فارسی - تاریخ و نقد سبک هندی نقد ادبی - ایران
ادبیات فارسی - تاریخ و نقد سبک هندی نقد ادبی - ایران
آنچه در این کتاب هدف اصلی نویسنده از نگارش آن قلمداد شده عبارت است از: "تصویری از ن00قد ادبی، دیدگاهها، نطریهها و اندیشههای رایج در جامعه، ادبی فارسی زبانان در فاصله سالهای 900تا 1200ه.ق ."بدین ترتیب، نویسنده با عنایت به مسائل عمده ادبیات و نقد ادبی در متون فارسی، کوشیده است دیدگاههای انتقادی، اندیشههای موثر در ذوق زمان، نیز روند خلاقیت ادبی عصر صفویه را بررسی و ارزیابی نماید .در ابتدای کتاب، به اجمال از نقد ادبی و نسبت آن با آفرینش ادبی، از سیر تکامل نقد، و نقدشناسی سخن رفته، سپس مباحث اصلی کتاب در شش فصل نظام یافته است .فصل نخست، متضمن مبحثی نظری و جامعه شناختی درباره نوع ذوق و اندیشه ادبی حاکم بر عصر صفوی است که نگارنده با نوعی "روش تکوینی " مختصات اصلی جامعه ادبی ایران و هند را در آن روزگاران، بازگو میکند .فصل دوم، به مسائل عمده نقد ادبی در سه قرن یاد شده اختصاص دارد . نگارنده در فصل سوم با بررسی اصول و نظریههای موجود در آثار بلاغی، نوآوریهای محققان بلاغت را معرفی میکند .وی در فصل چهارم با گرد آوردن نظریات نقد گونه در تذکرهها به ذوق و سلیقه و گرایش ادبی تذکرهنویس اشارت کرده است . در فصل پنجم، پنج تن از منتقدان برجسته ـ با مروری بر زندگی و آثار آنها ـ شیوه نقد، ذوق و سلیقه آنان معرفی و ارزیابی میشود .این اشخاص عبارتاند از" :منیر لاهوری"، "شیدا فتحپوری"، "حزین لاهیجی"، "خان آرزو "و "آزاد بلگرامی ."فصل انتهایی کتاب، واژهنامه اصطلاحات نقد ادبی در متون عصر صفوی است .در پایان این مجموعه، فهرست موضوعی، فهرست اعلام، فهرست کتابها و مکانها، نیز منابع و ماخذ کتاب درج گردیده است .