منطق
منطق
ادموند هوسرل ( 1938-1895م) اندیشمندی بزرگ و دشوار فهم است. او، به منزلة بنیادگذار پدیدار شناسی ، تأثیر به سزایی بر فیلسوفان قرن بیستم داشته است، با این وجود، خود در فلسفة قارهای کمتر مورد توجه قرار گرفته و بیشتر به عنوان پیشگام هایدگر، گادامر، لویناس، سارتر، ریکور، دریدا و دیگر فیلسوفان اروپایی در نظر گرفته شده است. کتاب حاضر در سال 1913 به نگارش در آمد و در 1939 به چاپ رسید و در میان آثار دیگر هوسرل، از اهمیت خاصی برخوردار است، چرا که، « یک شاهد تاریخی از خود تفسیری خاص از پدیدار شناسی هوسرل» است. کتاب از سویی، خواننده را از رهیافتهای گمراه کنندهای که مانع از فهم پدیدار شناسی میشوند بر حذر میدارد و از سوی دیگر موضوعات مهم پژوهشهای منطقی را برجسته میسازد. به واقع این کتاب برای درک بهتر سوء برداشتهای کتاب عظیم دیگر هوسرل به نام «پژوهشهای منطقی» به نگارش در آمده است و برخی موضوعات آن عبارتاند از: ضرورت پیشگفتاری آمادگر بر معنای اثر، پژوهشهای منطقی و جامعة فلسفی، ردّ اتهام افلاطونیسم، پژوهشهای منطقی هم چون یک پیشرفت مهم، بحث انتقادی دربارة ماینونگ و ....