ملکالشعرای بهار
بهار، محمدتقی، 1265 - 1330 - نقد و تفسیر
ملکالشعرای بهار
بهار، محمدتقی، 1265 - 1330 - نقد و تفسیر
اطلاعات تکمیلی
معرفی مختصر کتاب
نام بهار، محمدتقی بود. او در سال 1266 هجری شمسی در مشهد متولد شد، در هفتسالگی شروع به شعر گفتن کرد و در هجدهسالگی لقب ملکالشعرایی آستان قدس را از مظفرالدین شاه گرفت. بهار، همزمان با انقلاب مشروطه به جمع آزادیخواهان پیوست و با اشعار خویش به مبارزه برای آزادی برخاست و به دلیل همین فعالیتهای سیاسی، بارها به زندان رفت. بهار روزنامهنگار، نویسنده، ادیب، سیاستمدار، آزادیخواه، پژوهشگر و یکی از برجستهترین شاعران فرهنگ و ادب فارسی بوده است، آثار و تالیفات او به دو دستهی منظوم و منثور تقسیم شده که از جملهی آنهاست: دیوان اشعار، ترجمهی منظوم کتاب "اندرزهای آذرپاد مارسپندان"، تصحیح تاریخ بلعمی، تدوین رسالهی در احوال مانی، رمان نیرنگ سیاه یا کنیزان سفید، شرح زندگی لنین و تاریخ تطور نظم فارسی که آخرین کتاب او محسوب میشود. بهار در سال 1330 شمسی در سن شصت و شش سالگی در اثر بیماری سل درگذشت و در شمیران به خاک سپرده شد. نگارندهی کتاب حاضر نیز موضوع کتاب را به زندگی ملکالشعرای بهار اختصاص داده و موضوعاتی چون: علم و دانش بهار، آثار و تالیفات بهار، فعالیتهای: سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و ادبی بهار، شاعران همعصر بهار، تاثیر قرآن و حدیث در اشعار بهار و خانواده و خویشاوندان بهار را بررسی کرده است. همچنین در پایان، با آوردن برخی از اشعار او به بررسی ویژگیهای مهم شعری او پرداخته است.