نمایشنامه - تاریخ و نقد - نظریه
نمایشنامه - تاریخ و نقد - نظریه
اصولی که ساختار زبان درام را تشکیل میدهند عبارتاند از ایجاز، وضوح و انسجام. زبان در درام، سبک خاصی از بیان است که دارای موقعیتی کلیدی بوده و مهمت رین ابزار ارتباط روی صحنه است که هم به شخصیتهای نمایشی مرتبط میشود و هم به بازی. گفتار دراماتیک با حالت چهره و حرکات بدن شخص تکمیل میشود و شخصیتها به واسطه انتخاب کلمات و سبک خود، جان میگیرند. زبان میتواند به استثنای حالات چهره، نورپردازی و دکوراسیون، جایگزین سایر نشانههای صحنه شود.