شعر فارسی - قرن 14
شعر فارسی - قرن 14
در این مجموعه اشعاری چند به شیوه سنتی به نظم کشیده شده است .مثنوی "ساز یک تار "نمونهای از سرودههای این کتاب است :مطربی را گفتم :این صد نغمه چون/ ساز را بیرون جهد از اندرون/ گفت :چون سوراخ نی افزون بود/ نای را آهنگ دیگرگون بود/ ساز را هر سیم آهنگی دهد/ زخمه بر هر جای او رنگی دهد/ ... گفتمش من ساز یک تارم که دوست/ زخمهای بیشم نزد بر تار و پوست/...ساز یک تارم ندارم نغمه بیش/ نیستم جز عاشق نایی خویش .