شعر فارسی - قرن 14
شعر فارسی - قرن 14
کتاب متضمن هفده سروده نوست که اینک بخشی از یک سروده ـ "ریشهها را نبرید "ـ درج میگردد :با توام ای قاصدک بیگانه/ آسمان، مردمک چشم من است/ این زمین/ ریشه و هم خویش من است/ میدانی؟ /!خاک با بوی نمش،/ دشت با خار و شنش/ باغ و گلستان من است،/ میدانی؟ /!ریشهها را نبرید/ ریشهها داده به سرو این همه ناز/ ریشهها کرده سر سرو و صنوبر به هوا/ ...