گویشهای محلی
گویشهای محلی
گویش نهاوندی از شاخة جنوب غربی زبان فارسی میانه و منشعب از فارسی باستان است که نهایتا به زبانهای ایرانی میرسد. گویش نهاوندی همانند ولایت نهاوند که در دورههایی دارای مرکزیت بوده، دارای استقلال گویشی است و نوع خاصی از زبانهای کهن به شمار آمده که به تدریج دامنهاش کوتاه و از گستردگیاش کاسته شده است. همین امر نیز، موجب شده که برخی افراد این گویش را از شعبههای زبان یا لهجة لری بدانند. از جمله ویژگیهای گویش نهاوندی میتوان به موارد زیر اشاره کرد: تمایل به تخفیف و کاهش؛ یکسان بودن گویش نهاوندی با زبان فارسی رسمی از نظر واجگاه و چگونگی تولید واج؛ و افزونی فرایندهای ابدال، قلب، کاهش و افزایش در گویش نهاوندی نسبت به زبان فارسی رسمی. پژوهش حاضر به تاریخچة نهاوند و بررسی زبانشناختی گویش نهاوندی، نظام آوایی گویش نهاوندی، دستور زبان توصیفی این گویش و واژگان نهاوندی اختصاص دارد.