شعر فارسی - قرن 14
شعر فارسی - قرن 14
((آینه جا مانده در صدات)) سرودههایی است در قالب نو که عناوین برخی از آنها بدین قرار است :((لکنت میگیرد مرگ))، ((هر صبح پیر میشوم))، ((هیچ))، ((پروانه، سیاه))، ((باران که میآمد))، ((تفالهها))، ((از های دیگر))، ((کفشهایی که نمیدانی)) و ((بیا حرف بزنیم)) :بیا/ حرف بزنیم/ از گلهای در باد/ از رویاهایی که/ در بازی کودکیها/ در هفت سنگ، جا مانده است/ بیا حرف بزنیم/ از خوابهایی که هنوز در راهاند/ بیا در دل همه آدمها/ خانه پیدا کنیم/ و عاشق آنهایی هم که نرسیدهاند/ بیا حرف بزنیم/ چرا اینگونه ظالم مینگرند/ من که دلم برای ناسزاهای شما هم/ تاریک میشوم/ ....