شعر فارسی - قرن 14
شعر فارسی - قرن 14
این کتاب، مشتمل بر 41 قطعه شعر است که اکثرا در قالب نو سروده شدهاند. از آن جمله میتوان ماوای دل؛ عطش؛ ای دریغ؛ راز سفر؛ هوای تازه؛ پیچک؛ حدیث غربت؛ دم مسیحا؛ قصد هجرت؛ عطر خواب؛ داغ شبنم؛ و دورنگی را نام برد. در بخشی از کتاب میخوانیم: «ز قصر خستهام/ لب را فروبند!/ که هرچه از ملک دیدم به ایام/ نبوده جز حکایت در حکایت».