جعفربنمحمد(ع)، امام ششم، 83 - 148ق.
جعفربنمحمد(ع)، امام ششم، 83 - 148ق.
مدینه شهر پیامبر (ص) بود؛ جایگاه نزول وحی الهی. اما این روزها مدینه به مرکز علمی تبدیل شده و امام صادق (ع) تدریس خویش را آشکار و علنی ساخته است. در میان شاگردان امام صادق افراد مختلفی دیده میشوند؛ از همۀ فرقههای اسلامی دانشجویانی در مقابل مقام علمی امام زانو بر زمین مینهند؛ حتی کسانی هم که به امامت ایشان اعتقادی ندارند، از اقیانوس علم امام بهره میبرند. ایشان میفرمایند: من تمام دانش مردم را در چهار چیز یافتم: نخست، باید هرکس پروردگار خویش را بشناسد. دیگر آن که باید بداند که خداوند دربارۀ وی چه خواهد کرد. نیز این که خداوند از او چه میخواهد، و آخر این که باید بداند انجام دادن چه کارهایی او را از دین خویش منحرف میسازد. این جملات سر لوحۀ تدریس امام در دانشگاه خویش به شاگردانش است. امام در زمان امامت خویش با چند خلیفۀ عباسی به نام «یزید بن عبدالملک»، «سفاح»، و «مسعود دوانیقی» معاصر بود. دو خلیفۀ اول و دوم، سختگیری زیادی نسبت به امام نشان ندادند. بر همین اساس است که فعالیتهای علمی امام در این روزگار آغاز شده و اوج میگیرد. اما منصور به شدت به امام سخت میگرفت تا این که سرانجام امام به دستور وی در 25 شوال سال 148 (هـ) مسموم شد و به شهادت رسید. بدن مطهر امام را در شهر مدینه و در قبرستان بقیع به خاک سپردند. در این کتابچه مخاطبان با نثری ساده و داستانوار با زندگی امام صادق (ع) آشنا میشوند.